Σοπενχάουερ, «Ο κόσμος ως βούληση και ως παράσταση» (απόσπασμα)

 

 

Σοπενχάουερ, «Ο κόσμος ως βούληση και ως παράσταση» (απόσπασμα)
 
Κάθε βουλητικό ενέργημα πηγάζει από την ανάγκη, επομένως από στέρηση, επομένως από πόνο. Με την πλήρωση της ανάγκης ο πόνος σταματά, ωστόσο σε κάθε επιθυμία που έχει εκπληρωθεί αντιστοιχούν τουλάχιστον δέκα ανεκπλήρωτες· κι ακόμα, η επιθυμία διαρκεί πολύ, οι απαιτήσεις τείνουν στο άπειρο, ενώ η πλήρωση είναι σύντομη και λειψή.
 
Αλλά κι αυτή ακόμα η τελική ικανοποίηση είναι μόνο φαινομενική, η επιθυμία που εκπληρώθηκε δίνει αμέσως τη θέση της σε άλλη επιθυμία: η προηγούμενη ήταν πλάνη που την έχουμε πια καταλάβει, η νέα επιθυμία είναι πλάνη που δεν έχει γίνει ακόμη αντιληπτή.
 
Δεν υπάρχει αντικείμενο της βούλησης που η απόκτησή του να μπορεί να μας δώσει σταθερή, αμετακίνητη πια ικανοποίηση: Το πράγμα μοιάζει με την ελεημοσύνη που πετάει κανείς στον ζητιάνο και που τον βοηθάει να τα βγάλει πέρα σήμερα παρατείνοντας έτσι το μαρτύριό του ώς αύριο.
 
Για τούτο λοιπόν, όσο η συνείδησή μας εξακολουθεί να διακατέχεται από τη βούλησή μας, όσο είμαστε έρμαιο των επιθυμιών, με τις ελπίδες και τους φόβους που διαρκώς τις συνοδεύουν, όσο είμαστε υποκείμενα του βούλεσθαι, δεν θα έχουμε ποτέ σταθερή ευτυχία και γαλήνη. Αδιάφορο αν επιδιώκουμε κάτι ή αν προσπαθούμε να γλιτώσουμε από κάτι, αν φοβόμαστε κάτι κακό ή αν επιδιώκουμε μιαν απόλαυση, ουσιαστικά πρόκειται για το ίδιο πράγμα:
 
 
Η φροντίδα να ικανοποιήσουμε τη βούληση, η οποία διαρκώς απαιτεί κάτι, όποιας μορφής κι αν είναι αυτό, διακατέχει και κινεί διαρκώς τη συνείδηση.
[πηγή: Σοπενχάουερ, Επιλογή από το έργο του, μτφρ. Ν. Σκουτερόπουλος- Κλ. Μπέτσεν, Στιγμή, Αθήνα 1996, σ. 70-71]
 
 
Δεν ξέρω ν' αγαπώ
 
 
Τι μπορεί να κάνει η παιδική κακοποίηση χρόνια μετά; Πως αντιλαμβάνεται τον κόσμο μια νέα γυναίκα που υπήρξε κακοποιημένη από την μητέρα της. Η Στέλλα με αυτό το νοσηρό παρελθόν προσπαθεί να δημιουργήσει ένα μέλλον. Εμπλέκεται σε παρακμιακές καταστάσεις και σε ακραίες σεξουαλικές συναναστροφές. Κινείται από μια αυτοκαταστροφική εσωτερική δύναμη αποδομώντας τον εαυτό της γιατί δεν ξέρει πώς να τον διαχειριστεί. Περπατάει στη ζωή σαν τυφλή. Για ένα χάδι θα μπορούσε να σκοτώσει ή να σκοτωθεί. Αλλά δεν δίνει αγάπη σε κανέναν. Καθοδηγείται από τον θυμό της και τον σκορπάει παντού. Ένας ψυχολογικός μύθος, εμπνευσμένος από αληθινά γεγονότα στο βιβλίο "Δεν ξέρω να αγαπώ"
 
 
 
 
 

 

Share this article

Αποποίηση ευθύνης

Οι πληροφορίες σε αυτό τον διαδικτυακό τόπο παρέχονται ''ως έχουν''. Η εταιρία μας δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη, σε καμία περίπτωση, προς οποιονδήποτε, για οποιεσδήποτε άμεσες, έμμεσες, ειδικές ή παρεπόμενες ζημίες από την χρήση της παρούσας ιστοσελίδας...

Δείτε περισσότερα

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Newsletter

Εγγραφείτε για να λαμβάνετε τα πιό πρόσφατα νέα μας!