Ένα ποίημα για την ευαισθησία.

 

ΟΙ ΜΕΤΑΞΕΝΙΕΣ ΨΥΧΕΣ.

 

Οι μεταξένιες ψυχές ξεφλουδίζουν τον θυμό τους ακούγοντας μουσικές. 

 

Παίζουν με τον εαυτό τους κυνηγητό ανάμεσα στα στενά υφασμένα δωμάτια   μιας αράχνης και δεν κατηγορούν κανέναν γι αυτό.

 

Μεθούν με την θλίψη, ριγούν με την υγρασία των ματιών, τραγουδούν μέσα στο βαθύ ποτήρι  μιας συγκινητικής αγκαλιάς που δεν θα τους δοθεί ποτέ

 

Οι μεταξένιες ψυχές είναι βροχή ασταμάτητη που επιστρέφει στον ουρανό. Δεν ρέουν πάνω στο χώμα, για να μην γίνουν λάσπη.

 

Η καλοσύνη τους είναι αδίστακτη.

 

Έχουν την παρηγοριά της απόσυρσης.

 

Παντού υπάρχει μια κρυφή γωνιά για τις μεταξένιες ψυχές.

 

Από παιδιά δεν τις έπαιζε κανείς. 

 

Οι μεταξένιες ψυχές είναι ένα βιβλίο στο συρτάρι του θεού.

 

Ένα μυθιστόρημα που δεν γουστάρει την φήμη.

 

Κάθε Τώρα για εκείνες, είναι μέλλον.

 

Κάθε μέλλον για εκείνες, είναι ένα καινούργιο τέλος.

 

Κάθε μετάξι, είναι και λίγο μακό.

 

Ζωή Κυροπούλου Συγγραφέας- Δημοσιογράφος

Share this article

Αποποίηση ευθύνης

Οι πληροφορίες σε αυτό τον διαδικτυακό τόπο παρέχονται ''ως έχουν''. Η εταιρία μας δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη, σε καμία περίπτωση, προς οποιονδήποτε, για οποιεσδήποτε άμεσες, έμμεσες, ειδικές ή παρεπόμενες ζημίες από την χρήση της παρούσας ιστοσελίδας...

Δείτε περισσότερα

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Newsletter

Εγγραφείτε για να λαμβάνετε τα πιό πρόσφατα νέα μας!