Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΗΝ ΠΕΙΡΑ.

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΗΝ ΠΕΙΡΑ.

(απάθεια)

 

Έχω μια βαθιά μελαγχολία στην καρδιά μου.

Είναι μαλακή και ανθεκτική

 σαν σφουγγάρι της θάλασσας.

 

Το κεφάλι σκυφτό καθώς προχωρώ στην άσφαλτο.

Κάποια με χαιρετάει κρατώντας από το χέρι τα δύο της παιδιά.

Πόσο χαίρομαι που δεν σέρνω δύο μικρούς σαστισμένους ανθρώπους στο πλάι μου!

 

Μα που πάνε;

Πως προχωράνε μπροστά στη ζωή,

 ακολουθώντας έναν κύκλο που θα τους γυρίζει πίσω;

Βαρέθηκα τις επιστροφές.

Το πολύ -που μοιάζει με φωτοτυπία του τίποτα- το σιχάθηκα.

Βαρέθηκα την αισιοδοξία και την  μελαγχολία.

Βαρέθηκα τα πάντα κι έμεινα ένα χορτασμένο κενό

σαν φλασκί

χωρίς ένα δάκρυ νερό.

Απάθεια.

 

Κι αυτή η γυναίκα καλύτερα να μην χαιρετίσει.

Θα πρέπει να της πω καλημέρα.

Αλλά εγώ δεν πιστεύω ότι θα είναι καλή.

Ούτε κακή.

Θα είναι τίποτα.

Θα είναι απάθεια.

Ένα σώμα χωρίς αρτηρίες.

 

Θα πρέπει να της χαμογελάσω αν μου μιλήσει.

Αλλά θα με αντιπαθήσει.

Γιατί ίσα που θα φανούν τα δόντια μου σαν υπόσχεση μιας ανέφελης αισιοδοξίας που δεν πιστεύω .

Θα το καταλάβει. Όλοι καταλαβαίνουν.

 

Το πιο φριχτό με τις εμπειρίες είναι πως η ανάμνηση τους σε αφήνει αγνό χωρίς πείρα.

Έζησα σαν άντρας στο λιμάνι με τις πόρνες.

Και πλέον, μπορώ να παραμυθιαστώ σαν έφηβη. 

Σαν οχτάχρονη. 

Σαν ένα τάγμα καλογριών που ζουν στο μοναστηριακό κελί έμφοβες και  μόνες.

 

Ζωή Κυροπούλου. 

Share this article

Αποποίηση ευθύνης

Οι πληροφορίες σε αυτό τον διαδικτυακό τόπο παρέχονται ''ως έχουν''. Η εταιρία μας δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη, σε καμία περίπτωση, προς οποιονδήποτε, για οποιεσδήποτε άμεσες, έμμεσες, ειδικές ή παρεπόμενες ζημίες από την χρήση της παρούσας ιστοσελίδας...

Δείτε περισσότερα

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Newsletter

Εγγραφείτε για να λαμβάνετε τα πιό πρόσφατα νέα μας!