Εκτύπωση αυτής της σελίδας

ΟΙ ΔΙΑΦΑΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Κάποιοι άνθρωποι είναι διάφανοι..

Βλέπεις ψηλά τις αρτηρίες τους

σαν απότιστα δέντρα

που από την μια

αγκομαχούν να ανέβουν στον ουρανό 

και από την άλλη

προσπαθούν να βυθιστούν

στη γη χαμηλά για να ριζώσουν.

 

Αναζητούν ρίζες και φτερά.

Μα περιφέρονται σαν αερικά.

Κανείς δεν βλέπει ότι ζουν με αίμα. 

Οι άλλοι εντυπωσιάζονται

μόλις τους δουν να πονούν ή να κλαίνε. 

Για πράγματα μάλιστα ακατανόητα.

Ανερμήνευτα.

 

Κλαίνε με το πέταγμα ενός χαρταετού

αλλά στέκουν βουβοί  σε μια κηδεία

η ακόμη και μειδιούν με την στωικότητα ενός καλόγερου.

Κάποιοι άνθρωποι

τολμούν να περιφέρονται διαφανείς.

 

Αφήνουν αλόγιστα παρατημένο το δέρμα τους

σαν πολυφορεμένο ένδυμα πάνω σε ένα καναπέ η σε μια καρέκλα στο σπίτι.

Και τούτη η διαφάνεια,

που γλιστράει ανάμεσα στον κόσμο

τους κάνει αδιαπέραστους.

 

Όσο πιο εκτεθειμένοι,

όσο πιο διαυγείς,

τόσο πιο οχυρωμένοι τόσο πιο ολιγαρκείς.

 

Πως γίνεται αυτό;

Ίσως οι ντυμένοι ή οι καλυμμένοι

να ζούνε με μια αχίλλειο φτέρνα διαρκής.

Κι έτσι σίγουροι και περιχαρείς,

να εκθέτουν τη γύμνια μιας αδούλευτης ψυχής. 

 

Ζωή Κυροπούλου.

Share this article