Ο ΦΟΒΟΣ.

 
 

 

Μικρή,

 

καθόμουν με τα στραβά μου πόδια μπροστά στις βιτρίνες ποδηλάτων.
Ήθελα να τιθασεύσω τα πουλιά που είχα στα πόδια,
 τα φτερά που είχα στην καρδιά,
πάνω στις σιδερένιες ρόδες που μοιάζανε με ράγες πορτοκαλιού.
 
Μαζί τους να γυρίσω τον κόσμο όλο.
Μαζί τους να βουλιάξω στα μπλε σύννεφα.
Δεν πήραμε ποδήλατο.
 
Η μάνα μου φοβόταν την παραφορά μου.
Κι όταν ήθελα να τρέξω,
 πάντα η μάνα μου με σταματούσε.
Η μάνα μου φοβόταν το τρέξιμο μου.
 
Κι όταν πήγα σχολείο
η μάνα μου πήγε στη δασκάλα.
Αυτό το παιδί παίρνει από φόβο της είπε
κι εγώ φοβόμουν την δασκάλα.
 
Κι όταν πήγα στην δουλειά
μεγάλη πια,
φοβόμουνα τα αφεντικά.
 
Κι όταν έβλεπα ειδήσεις φοβόμουν τις ειδήσεις.
Κι ύστερα φοβόμουν τις εφημερίδες.
Και σε κάτι άθλιες χοροεσπερίδες και υποψήφιους συζύγους 
φοβόμουν πια και τσιφλικάδες και κολίγους.
 
Σύντομα μπήκα μες στο ρεύμα.
Χάθηκα μέσα στο θόρυβο των άλλων.
Κάποια στιγμή τακτοποιήθηκα μέσα στον πανικό μου.
Ένα πρωί κοιτάζοντας στον καθρέφτη το είδωλο μου
πήρα χαμπάρι πως ήμουν τέλεια φοβισμένη.
 
Πως είχα κάνει πλέον τον φόβο μου δικό μου.
Ήμασταν πια δύο σώματα άψογα εφαρμοσμένα.
Ο φόβος μου κι εγώ.
Εγώ και ο φόβος μου.
Κι όσο φοβόμουν πλέον δεν φοβόμουν.
 
.
Ζώντας στον φόβο και κατακτώντας τον 
μπορώ να τον δείξω και να ζήσω ακολουθώντας τον.
 
Όμως τον έζησα τόσο βαθιά ώστε τον παραμέλησα.
 
Μόλις εχθές, πλήρης ενσήμων και εργατικών ατυχημάτων,
αγόρασα ποδήλατο
και οδήγησα δίπλα,σε μια παραλία.
 
Αισθάνομαι επιτέλους αγνή ευδαιμονία 
νιώθοντας στις φτέρνες μου την υγρασία των κυμάτων.
Ζωή Κυροπούλου
  

Share this article

Αποποίηση ευθύνης

Οι πληροφορίες σε αυτό τον διαδικτυακό τόπο παρέχονται ''ως έχουν''. Η εταιρία μας δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη, σε καμία περίπτωση, προς οποιονδήποτε, για οποιεσδήποτε άμεσες, έμμεσες, ειδικές ή παρεπόμενες ζημίες από την χρήση της παρούσας ιστοσελίδας...

Δείτε περισσότερα

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Newsletter

Εγγραφείτε για να λαμβάνετε τα πιό πρόσφατα νέα μας!