Εκτύπωση αυτής της σελίδας

ΓΑΛΗΝΗ

 

 
 
Στέκομαι πάνω από το ύψος της οδύνης
που έζησα κάποτε ντροπιαστικά
και τώρα η ντροπή φαντάζει ουτοπία
και η τρυφεράδα στην καρδιά βλακεία.
 
Γαλήνη.
 
Στέκομαι μια Μαρία που γεννά χωρίς να τεκνοποιήσει.
Ευχόμενη κι άλλο πόνο και άλλη οδύνη και άλλη χαρά να ζήσει.
Με την στωικότητα της αποδοχής ενός χαμένου έρωτα που σύντομα θα σβήσει.
Τόσο απλή και φυσική είναι η ζήση.
 
Ζωή Κυροπούλου

Share this article