Οι "πονηρές' έρευνες που θέλουν τους άνδρες να απιστούν περισσότερο. Τι προκαλεί την απιστία; Ένα σοβαρό κείμενο.

 

 

Απιστία στις Σχέσεις
 
Η απιστία αποτελεί την αιτία για το 75% των διαζυγίων.
 
Η εξωσυζυγική σχέση λοιπόν αποτελεί τη βασικότερη αιτία καταστροφής του συζυγικού δεσμού και πάντα σημάνει την έναρξη της κρίσης στο ζευγάρι, αλλά και στην οικογένεια.
 
 
Η κρίση, λέξη επίκαιρη στις μέρες μας, σημαίνει μία μεταβατική φάση, στην οποία δεν μπορούμε εκείνη τη στιγμή να γνωρίζουμε πώς θα εξελιχθεί το μέλλον. Ό,τι γνωρίζαμε ως εκείνη τη στιγμή φαίνεται να μην μπορεί να βοηθήσει στην επίλυσή της και χρειάζεται να ξεμάθουμε και να ξαναμάθουμε νέους τρόπους. Η κρίση στα κινεζικά γράφεται με δύο ιδεογράμματα, το wei ( 危 =κίνδυνος) και το ji (机 =ευκαιρία). Έτσι το μεταβατικό αυτό στάδιο φαίνεται να μοιάζει με το σημείο μηδέν στο εκκρεμές όπου από τη μία διανοίγεται η δυνατότητα του κινδύνου-καταστροφής και διάλυσης, ενώ από την άλλη η δυνατότητα της ευκαιρίας-δημιουργίας.
Για να μπορέσει όμως μία κρίση να οδηγήσει στη δημιουργία και να λειτουργήσει ως ευκαιρία, χρειάζεται να κατανοήσουμε το νόημά της. Μόνο κατανοώντας το νόημά της μπορούμε να προχωρήσουμε σε δημιουργικές αλλαγές που μπορούν να βελτιώσουν τη ζωή του συστήματος (ζευγάρι, οικογένεια, κοινωνία).
 
Αλλιώς ή θα υπάρξει καταστροφή, δηλαδή διάλυση της σχέσης, ή αν δεν διαλυθεί,  το δηλητήριο της απιστίας θα δηλητηριάζει τη σχέση για καιρό, αν όχι για πάντα.
 
Oι λέξεις «απιστία» ή «απάτη», είναι δύο λέξεις που δηλώνουν τις αρνητικές κοινωνικές αναπαραστάσεις που επικρατούν σήμερα ως προς την εξωσυζυγική σχέση.
 
Είτε ως έλλειψη πίστης (απιστία) είτε ως εξαπάτηση (απάτη), η εξωσυζυγική σχέση εμφανίζεται ως ένα γεγονός που βλάπτει τον ή την απατημένη, ως ένα εκ προθέσεως «έγκλημα» απέναντι στον/στην σύντροφο. Έτσι, μέσα σε τέτοιες συνθήκες, η απιστία σχεδόν πάντα τραυματίζει το ζευγάρι.
 
Μέσα στο πεδίο της κοινωνικής νοηματοδότησης μπορεί να συναντήσουμε αντιλήψεις ή συμπεριφορές που μπορεί να παίζουν καθοριστικό ρόλο στο θέμα της απιστίας.
 
Έτσι, για παράδειγμα, αλλιώς μεγαλώνει συνήθως ένα έφηβο κορίτσι από ένα έφηβο αγόρι ως προς την σεξουαλική διαπαιδαγώγηση. Το αγόρι συνήθως ενθαρρύνεται για να ξεκινήσει τη σεξουαλική του ζωή, ενώ δεν γίνεται το ίδιο και για το κορίτσι.
 
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάποιες αντιλήψεις όπως «έτσι είναι οι άντρες», «είμαστε πολυγαμικά ζώα» κλπ. διευκολύνουν το πέρασμα προς την αντρική απιστία, καθώς υπόγεια τη νομιμοποιούν, κάτι που δεν συμβαίνει και για τη γυναικεία.
 
Πολλοί είναι οι άντρες που εξιστορούν τις εξωσυζυγικές περιπέτειές του με καμάρι στα καφενεία ή σε αντροπαρέες ακόμη και σήμερα. Αντίθετα, οι γυναίκες φροντίζουν να την κρατούν κρυφή, ακόμη και από κοντινά τους πρόσωπα.
 
Εδώ πιστεύω έγκειται και η αντίληψη ότι οι άντρες απατούν περισσότερο τις γυναίκες. Κάποιοι προσπαθούν να υποστηρίξουν την πρόταση αυτή με ψευδοεπιστημονικές θεωρίες στηριζόμενες στη βιολογία. Τέτοιο είναι το παράδειγμα του επιχειρήματος ότι οι άντρες καθώς παράγουν πολλά σπερματοζωάρια μπορούν να τεκνοποιούν συνεχώς, ενώ η γυναίκα έχει όριο στην τεκνοποιητική της ιδιότητα.
 
Ανάλογα, θα μπορούσε να σταθεί το αντίθετο επιχείρημα, ότι η φυσική επιλογή του σπέρματος ανοίγει τον δρόμο για περισσότερες ερωτικές επαφές του θηλυκού. Τέτοιες λοιπόν ψευδοθεωρίες έχουν περισσότερο κανονιστικό ρόλο και δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
 
Η κοινωνία επίσης, φαίνεται να είναι πιο παρηγορητική απέναντι στις απατημένες γυναίκες, από ότι στους απατημένους άντρες. Χαρακτηριστική ως προς αυτό είναι το ουσιαστικό «κερατάς» που θεωρείται μεγάλη ντροπή και στίγμα για αυτόν που φέρει τον τίτλο. Δεν συναντούμε όμως το αντίστοιχο για τις γυναίκες.
 
Παρόλα αυτά, τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα πριν την οικονομικοκοινωνική κρίση, η απιστία εμφανίζεται και ως σημείο των καιρών, ενταγμένη μέσα σε μία ευρύτερη καταναλωτική συμπεριφορά. Το ίδιο το σεξ γίνεται ένα πεδίο κατανάλωσης.
 
Η κατανάλωση σεξουαλικών συντρόφων σχετίζεται και με την αδηφαγία που υπήρχε και στα άλλα επίπεδα όπου δεν υπήρχε κορεσμός αλλά δινόταν έμφαση στην ποσότητα. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των ελληνικών σήριαλ. Το σεξ είναι τόσο κεντρικό θέμα, ακόμη και στην παιδική ζώνη, που μπουχτισμένο το κοινό προστρέχει στην τηλεθέαση τουρκικών σήριαλ.
 
Από τον τηλεοπτικό Ξενόπουλο και Καραγάτση της δεκαετίας του 70 φτάσαμε στα σημερινά σήριαλ, όπου το σεξ εμφανίζεται να αποερωτικοποιείται και να εντάσσεται σε μία συνήθη συμπεριφορά του homo Consumens. (ανθρώπου-καταναλωτή).
 
Βλέπουμε λοιπόν να εμφανίζεται συχνά η απιστία σε στιγμές μετάβασης της οικογένειας. Γεγονότα που σηματοδοτούν την αλλαγή της δυναμικής της με είσοδο ή έξοδο μελών (π.χ. μία γέννηση, ένας θάνατος, η φυγή των παιδιών από την οικογένεια όταν ενηλικιώνονται) διαταράζουν την υπάρχουσα ισορροπία. 
 
Επίσης, εμφανίζεται σε ζευγάρια που κάποιο ή και τα δύο μέλη δεν έχουν ουσιαστικά ενηλικιωθεί, δεν έχουν ακόμη ανακαλύψει τι πραγματικά θέλουν, ποιοι είναι. Τα μέλη της σχέσης είναι ανώριμα και δεν μπορούν να τα καταφέρουν με τις ευθύνες που έχει η οικογένεια που φτιάχνουν.
 
Η απιστία μπορεί να εμφανιστεί και ως διαβατήριο, πάλι από ανώριμα άτομα που δεν θέλουν να πάρουν την ευθύνη του χωρισμού και να ζήσουν το πένθος της απώλειας του άλλου.
 
Η σεξουαλική στέρηση-αποχή μέσα στο γάμο, είτε ως αποτέλεσμα ενός παιχνιδιού εξουσίας ανάμεσα στους συζύγους, είτε από πουριτανισμό ενός εκ των δύο μελών, είτε από οποιονδήποτε άλλο λόγο, οδηγεί πολύ συχνά τον άλλο σε ένα τρίτο πρόσωπο.
 
Η συνεχής ενασχόληση του ζευγαριού μόνο με τις υποχρεώσεις της οικογένειας και η απώλεια της χαράς και της απόλαυσης αφήνει επίσης χώρο για την είσοδο τρίτου στη σχέση.
 
Η έλλειψη της επιθυμίας. Αυτή όταν δεν σχετίζεται με κατάθλιψη, σημαίνει και το τέλος της σχέσης. Η εξωσυζυγική σχέση σε αυτή την περίπτωση εμφανίζεται ως διαβατήριο εξόδου.
 
Ο ξαφνικός πλουτισμός ή θέσεις εξουσίας που μπορεί να καταλάβει κάποιο από τα δύο μέλη της σχέσης μπορεί να επιφέρει νέες συμπεριφορές και μέσα σε αυτές και την απιστία.
 
Το ίδιο και η ξαφνική πτώχευση. Τα σοβαρά οικονομικά γεγονότα επιδρούν επίσης και καθορίζουν τη δυναμική της οικογένειας ή του ζευγαριού.
 
Η αποδυνάμωση του ενός συντρόφου από τον άλλο ή ο ευνουχισμός. Όταν τα μηνύματα που διακινούνται μεταξύ τους είναι ότι δεν γίνεται απόλυτα αποδεκτή η προσωπικότητά του ενός ή η εμφάνισή του από τον άλλο.
 
Η παραμέληση του ενός από τον άλλο και η ανάγκη για τρυφερότητα.
 
Η γεωγραφική απόσταση μεταξύ τους σε διάρκεια χρόνου.
 
Η απιστία ως αντίδοτο του φόβου του θανάτου αλλά και της κατάθλιψης (μανιακή άμυνα).
 
Ο πουριτανισμός του ενός από τους δύο συζύγους μπορεί να οδηγήσει τον άλλο στην απιστία ή στον πληρωμένο έρωτα (στην περίπτωση που ο άντρας απιστεί).
 
Το μοντέλο των γονιών ( Έτσι, αν ο πατέρας για παράδειγμα είχε συχνές εξωσυζυγικές σχέσεις και η γυναίκα του το ανεχόταν αλλά δυσφορούσε, τότε ο γιος τους θα επαναλάβει το ίδιο ενώ αν έχουν κόρη, αυτή μπορεί να ταυτιστεί περισσότερο με την ερωμένη και λιγότερο με τη μητέρα της. Αν η ανοχή της μητέρας δεν γίνεται αντιληπτή ως θυματοποίηση, τότε η κόρη θα ταυτιστεί με τη μητέρα και θα επαναλάβει μία παρόμοια σχέση με τον άντρα της.)
 
Η μη ανοχή στη ματαίωση (δυσκολία να αντιμετωπίσει κανείς μία δύσκολη περίοδο, μία ασθένεια, μία οικονομική καταστροφή).
 
Η δυσκολία για σύναψη στενών δυαδικών σχέσεων. Αυτή οδηγεί στην τριγωνοποίηση, όπου ο τρίτος άνθρωπος εμφανίζεται για να αυξήσει το αίσθημα ασφάλειας από τον φόβο της συγχώνευσης, που συνήθως αισθάνεται αυτός που δυσκολεύεται στη δυαδική σχέση.
 
Η απιστία μπορεί επίσης να εμφανιστεί και ως μία ένδειξη αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς, ενταγμένη σε μία ευρύτερη σφαίρα αυτοκαταστροφικών συμπεριφορών.
 
Σε αυτή την περίπτωση, κάποιο από τα δύο μέλη της σχέσης, περνώντας μία προσωπική κρίση (π.χ. κρίση που μπορεί να σχετίζεται με τον φόβο της φθοράς, του θανάτου) μπορεί να καταστρέψει μία καλή σχέση.
 
Πολύ συχνά η σεξουαλική μανία εμφανίζεται ως αντίδοτο του φόβου του θανάτου, προσφέροντας τη λήθη, έστω και για μικρό διάστημα.
 
Ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που το παιδί είναι αγόρι, αν ο σύζυγος είναι ανώριμος συναισθηματικά, αλλά κι αν η σύζυγος προσκολληθεί στο ρόλο της μητέρας ξεχνώντας κάθε άλλο ρόλο, η απιστία μπορεί να εμφανιστεί.
 
Το παιδί σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να πάρει το ρόλο του συμβολικού φαλλού της μητέρας, να γίνει δηλαδή ένας μοχλός δύναμης και άσκησης εξουσίας προς τον σύζυγο. Ο πατέρας μπορεί να αισθανθεί παρείσακτος σε αυτή τη δυάδα μητέρας-παιδιού και παραμελημένος.
 
Όσο πιο ανώριμος συναισθηματικά είναι τόσο μεγαλύτερη αντιζηλία θα αισθανθεί προς το αρσενικό, κυρίως, βρέφος, που απολαμβάνει τη φροντίδα της γυναίκας του. Συχνά το τρίτο πρόσωπο της σχέσης, παίρνει το ρόλο του «μωρού του συζύγου» κι έτσι ο κάθε σύζυγος έχει το δικό του μωρό.
 
Η απιστία ως εκδίκηση (μία συμπεριφορά περισσότερο συχνή στις γυναίκες) για τις συνεχείς εξωσυζυγικές σχέσεις του άντρα της (καταναλωτική συμπεριφορά από μέρους του, υποβοηθούμενη και από τις αντιλήψεις του τόπου καταγωγής που νομιμοποιούσαν την αντρική απιστία).
 
Ταυτόχρονα, πρόκειται για την απιστία-διαβατήριο εξόδου από το γάμο.
 
Όσο μικρότερη είναι η ηλικία των μελών του ζεύγους, τόσο πιο επιρρεπείς γίνονται στην απιστία, καθώς περισσότεροι διαθέσιμοι τρίτοι υπάρχουν που ψάχνουν για ερωτικούς συντρόφους. Επίσης,  η νεαρή ηλικία δεν φέρει συνήθως μεγάλες υποχρεώσεις και το ενδιαφέρον κινείται περισσότερο προς τον ερωτισμό.
 
Αυτή είναι μία πολύ συχνή περίπτωση απιστίας, όπου το ζευγάρι έχει χάσει την απόλαυση και τη χαρά της ζωής. Πιθανόν η ανατροφή που έλαβαν να τους μετέτρεψε σε εργαλεία της καθημερινότητας, μιας καθημερινότητας που χαρακτηριζόταν από μιζέρια.
 
Η απιστία και ο χωρισμός τους, μέσα από τη θεραπεία, τους δίδαξε να διαφυλάσσουν την απόλαυση στις μελλοντικές τους σχέσεις. Άλλωστε, η απόλαυση ανήκει στις θεμελιώδεις λίθους της κάθε ευτυχισμένης σχέσης.
 
Οι άνθρωποι σήμερα είναι πελαγωμένοι καθώς πρέπει οι ίδιοι να δημιουργήσουν ένα νέο μοντέλο σχέσης και να ορίσουν τους ρόλους τους.
 
Η επιδημία των σχέσεων με αλλοδαπές κυρίως γυναίκες κατά την προηγούμενη δεκαετία θα μπορούσε να κατανοηθεί και μέσα από αυτή τη διάσταση και επιθυμία του άντρα να ξανααισθανθεί δυνατός, ιδιαίτερα αν η σύζυγος τον έχει αποδυναμώσει-ευνουχίσει.
 
Η απιστία βιώνεται ως τραυματικό γεγονός συνήθως και από τους δύο. Και όπως σε κάθε τραύμα, έτσι κι εδώ χρειάζεται να γίνει επεξεργασία και να μπορέσει να αναδυθεί το νόημα, που θα κάνει τα μέλη της σχέσης ωριμότερα και θα αποτελέσει ασπίδα προστασίας για το μέλλον.
 
Πολλοί ρωτούν αν πρέπει να εξομολογείται στον σύντροφο μία απιστία.  Αυτοί που το κάνουν όμως, κι εφόσον δεν θέλουν χωρίσουν, το κάνουν γιατί δεν αντέχουν το βάρος της ενοχής τους. Έτσι, παρόλο που λένε ότι θέλουν να είναι ειλικρινείς, άρα συνεπείς προς τη σχέση τους και τον σύντροφο, στην πράξη το κάνουν για τον εαυτό τους.
 
Για να ξεφορτώσουν την ενοχή τους και να ξαλαφρώσουν. Σαν μία πράξη αφόδευσης, μοιάζει αυτή η αποκάλυψη αυτού του μυστικού που παρακρατούταν και έκανε τον μοιχό ή τη μοιχαλίδα να  δυσφορεί. Μια τέτοια συμπεριφορά κι εφόσον το κίνητρο είναι αυτό, κι εφόσον η σχέση παραμείνει και ο άλλος δεν τον εγκαταλείψει, οδηγεί σε συμπεριφορές τιμωρίας-εξιλέωσης ανάμεσα στους δύο συντρόφους.
 
Ο ίδιος που το ομολογεί ένοχα, επιθυμεί, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, την εξιλέωσή του μέσω της τιμωρίας. Η τιμωρία μπορεί να είναι η συνεχής ψυχρότητα ή εχθρότητα, ή η πλήρης αποδυνάμωση και εξευτελισμός του από τον οργισμένο και απατημένο σύντροφο.
 
Η απιστία όταν ομολογείται φέρει πάντα μία μεγάλη αναταραχή. Μερικές φορές αυτό είναι και το κίνητρο της εξομολόγησης (αν δεν είναι από ενοχή δυσβάσταχτη). Αυτή η αναταραχή ή θα διαλύσει τη σχέση ή θα την αναδομήσει σε νέες βάσεις.
 
Η απιστία όμως μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία ενός νέου έρωτα και ο μοιχός ή η μοιχαλίδα επιθυμούν να φύγουν από την προηγούμενη σχέση. Και αυτή είναι σίγουρα μία εξέλιξη που σημαίνει και το τέλος του γάμου, μία εξέλιξη στην οποία δεν χωρούν προσπάθειες.
 
Η ερωτική ζήλεια σχετίζεται με τον φόβο της απιστίας. Είναι απολύτως νομιμοποιημένη όταν ο/η σύντροφος την προκαλεί με την συμπεριφορά του.
 
Όταν για παράδειγμα φλερτάρει μπροστά στον άλλο. Ή όταν δέχεται μηνύματα στο κινητό μέσα στη νύχτα, ή όταν γυρίζει το κεφάλι αδιαφορώντας για τον άλλο μπροστά στη θέα ενός ωραίου άντρα ή μίας ωραίας γυναίκας.
 
Στις παραπάνω περιπτώσεις, δεν υπάρχει σεβασμός. Πρόκειται για προκλητικές συμπεριφορές που προσβάλουν τον σύντροφο. Το ίδιο γίνεται όταν η απιστία γίνεται αντικείμενο κοινωνικού κουτσομπολιού. Η απουσία του σεβασμού είναι ίσως σοβαρότερη ως αιτία διαζυγίου από την απιστία αυτή καθαυτή.
 
Εντούτοις, αυτός που δεν λαμβάνει τον σεβασμό του άλλου, συνήθως ο ίδιος δεν σέβεται τον εαυτό του. Η παραμέλησή της εξωτερικής εμφάνισης, και όχι μόνο, δηλώνουν αυτή την απουσία αυτοσεβασμού.
 
Και αν ο ίδιος ο άνθρωπος δεν έχει αυτοσεβασμό, τότε κανένας άλλος δεν πρόκειται να τον σεβαστεί.
 
Ο καθένας φλερτάρει, ο καθένας κολακεύεται από το ερωτικό ενδιαφέρον κάποιου ξένου. Ο καθένας φαντασιώνει. «Ο αναμάρτητος, πρώτος τω λίθο βαλέτω»…
 
Αλλά όταν βάζει τον σύντροφό του κοινωνό σε αυτό, τότε ή δεν τον σέβεται, ή επιθυμεί την αδελφοποίηση και αποσεξουαλικοποίηση της σχέσης του. Από το φλερτ ως την σύναψη σεξουαλικής σχέσης υπάρχει μεγάλη απόσταση.
 
Η συμπεριφορά ντεντέκτιβ για τον φόβο απιστίας του συντρόφου είναι δυστυχώς πολύ συχνή στα ζευγάρια. Το κακό είναι ότι όσο κάποιος ψάχνει όλο και κάτι βρίσκει. Μόνο που συνήθως τα ευρήματα αυτά οδηγούν σε παρανοήσεις. Ένα γυναικείο όνομα και τηλέφωνο ή αντίστοιχα αντρικό, στο πορτοφόλι του/της συντρόφου, μπορεί να γίνει εφαλτήριο για φανταστικά σενάρια απιστίας.
 
Το πρόβλημα με τα ευρήματα αυτά είναι ότι συνήθως αυτός που τα ανακαλύπτει δεν ξέρει τι να τα κάνει. Τα κρατά κρυφά και περιμένει να βεβαιωθεί. Μία υπόγεια εχθρότητα εμφανίζεται στη συμπεριφορά του απέναντί στον σύντροφό του.
 
Η καχυποψία δεν τον αφήνει να είναι χαλαρός και να χαρεί με τον άλλο. Ταυτόχρονα μειώνει την αυτοεκτίμησή του και αποδυναμώνεται, καθώς ντρέπεται για τη συμπεριφορά του.  Έτσι, χωρίς να είναι αυτή η πρόθεσή του καταστρέφει τη σχέση.
 
Από την άλλη, όταν ο σύντροφος δεν αισθάνεται ελεύθερος μέσα στη σχέση είτε ευνουχίζεται συμμορφούμενος, με συνέπεια την καταστροφή της σεξουαλικότητας του ζευγαριού, είτε φεύγει εκπληρώνοντας ή όχι τον φόβο του συντρόφου.
 
Η ανάγκη για έλεγχο που υποκρύπτουν οι συμπεριφορές ντεντέκτιβ σχετίζονται με τον φόβο της απιστίας αλλά προέρχεται κυρίως από κακές σχέσεις με την πατρική οικογένεια, με παλαιότερα τραύματα όπου το υποκείμενο είχε προδοθεί, ιδιαίτερα από τη μητέρα, και έχει πληγεί η εμπιστοσύνη του.
 
Πρόκειται για ανασφαλή συμπεριφορά που ενώ επιθυμεί διακαώς την ασφάλεια, την καταστρέφει.
 
Όταν η απιστία υπάρχει και αποτελεί πράγματι απειλή για τη σχέση, όταν υπάρχει πράγματι ένας νέος έρωτας, τότε αυτός που απατά φροντίζει να κάνει εμφανή τα σημάδια της απιστίας του στον άλλο. Σημάδια που δεν χρειάζεται να είναι κανείς ντέντεκτιβ για να τα καταλάβει.
 
Η απιστία όταν υπάρχει συνήθως μειώνει την σεξουαλικότητα του ζευγαριού. Μπορεί όμως να λειτουργήσει και διεγερτικά και να αφυπνίσει μία άτονη σεξουαλικότητα ζεύγους.
 
Το σίγουρο είναι ότι ο απατημένος δεν ωφελείται από το να συγκρίνεται με τον αντίζηλο. Ούτε η εξονυχιστική περιγραφή των ιδιωτικών στιγμών βοηθούν ούτε τον ίδιο ούτε τη σχέση με τον σύντροφο.
 
Το πιο δύσκολο ίσως από όλα, είναι να σταματήσει ο ένας να ρίχνει το φταίξιμο στον άλλο και η αρχική απογοήτευση ή οργή να δώσει τη θέση της στην προσπάθεια κατανόηση του νοήματος της απιστίας. Να καταφέρει δηλαδή το ζευγάρι να δει την απιστία ως σύμπτωμα.
 
Τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας
 
Ιδιαίτερα τα παιδιά πρέπει να φυλάσσονται μακριά από τέτοιες ιστορίες. Συνήθως όμως δυστυχώς, τα παιδιά γνωρίζουν τα πάντα από τον/την απατημένο/η σύζυγο που ψάχνοντας ο ίδιος για στήριξη, συμμαχία και εκδίκηση,  λέει με λεπτομέρειες τα πάντα στο παιδί. Θέλοντας συχνά εκδίκηση, ο απατημένος χρησιμοποιεί τα παιδιά ως ασπίδα αλλά και ως όπλο απέναντι στον άλλο.
 
Οι απατημένοι, αλλά ιδιαίτερα οι απατημένες λειτουργούν ως σύγχρονες Μήδειες, που μπροστά στο καταστροφικό μένος τους απέναντι στον σύντροφο, θυσιάζουν τον ψυχισμό των παιδιών τους. Οι συμπεριφορές αυτές μπερδεύουν τα παιδιά, τα εγκλωβίζουν και τους δημιουργούν συναισθήματα ενοχής (καθώς συνήθως στρέφονται απέναντι στον ένα γονιό τους).
 
Αργότερα όμως, ο θυμός τους θα στραφεί προς τον γονιό που δεν τα έχει σεβαστεί και τα έχει εμπλέξει. 
 
Οι υπόλοιποι κοντινοί συγγενείς, αν το ζευγάρι έχει αποφασίσει να μείνει μαζί συνήθως δεν γνωρίζουν τίποτα. Γνωρίζουν συνήθως μόνο αν το ζευγάρι αποφασίσει να χωρίσει.
 
Υπάρχει πρόληψη της απιστίας;
 
Μπορούμε να πούμε ότι οι πιθανότητες να εμφανιστεί η απιστία μειώνονται όταν:
 
-τα μέλη της σχέσης είναι ώριμα 
 
-έχουν καλή επικοινωνία
 
-δεν παρεμποδίζεται η σεξουαλικότητά τους
 
-υπάρχει απόλαυση στο ζευγάρι
-
αισθάνονται ελεύθεροι και δεν καταπιέζονται στη σχέση
 
Δήμητρα Σταύρου
 
Ψυχολόγος/Δραματοθεραπεύτρια
 
Eπιστημονικός Συνεργάτης SEC

Share this article

Αποποίηση ευθύνης

Οι πληροφορίες σε αυτό τον διαδικτυακό τόπο παρέχονται ''ως έχουν''. Η εταιρία μας δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη, σε καμία περίπτωση, προς οποιονδήποτε, για οποιεσδήποτε άμεσες, έμμεσες, ειδικές ή παρεπόμενες ζημίες από την χρήση της παρούσας ιστοσελίδας...

Δείτε περισσότερα

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Newsletter

Εγγραφείτε για να λαμβάνετε τα πιό πρόσφατα νέα μας!