Η δίψα μας για χάδια. Πως ένα χάδι μπορεί να μας σώσει την ζωή!

 

 

 

 
Πως ένα απλό χάδι μπορεί να προλάβει ασθένειες η να θεραπεύσει. Η δίψα μας για χάδια! 
 
To χάδι είναι σαν μια τρυφερή ομίχλη που «περιγράφει» το σώμα ή το πρόσωπο. 
Μαλακώνει την έκφραση ή διαλύει το άγχος. Όλοι θέλουμε να ζήσουμε αυτή την ανεξήγητη θολότητα που  διαλύει το περιεχόμενο μας.
 
Να παρηγορηθούμε και να το απολαύσουμε σαν γάτες. Το χάδι κάμπτει τις αντιστάσεις. Η ρευστή  ομορφιά του μας θυμίζει τα παιδικά μας χρόνια. Μας επαναφέρει σε ένα κλίμα μητρικής ασφάλειας.
 
Το χάδι έχει θεραπευτική αξία και αυτό εξηγείται εδώ και χρόνια επιστημονικά
 
Η θεραπευτική του αξία.
 
 
Όταν γεννιέται ο άνθρωπος δεν έχει αίσθηση του εαυτού. Δεν ξέρει καν ότι έχει ύπαρξη. Ο άνθρωπος αρχικά είναι οι ανάγκες του. Οι εντερικές αναστατώσεις του, η πείνα, η δίψα του. Προσπαθεί να κρατηθεί στην  ζωή βιώνοντας αυτήν την αγωνιώδη αίσθηση.
 
Το μωρό «αντιλαμβάνεται» την μητέρα του, σαν συνέχεια του εαυτού του. Το μωρό που είμαστε όταν γεννιόμαστε, είναι κάτι σαν ναυαγός που μετεωρίζεται μέσα σε ένα άγριο κύμα και την μητέρα του δεν την αντιλαμβάνεται παρά σαν ένα κουπί. Ένα αυτοδιαχειρίσιμο κουπί σωτηρίας. 
 
 
Ένα άγριο ένστικτο επιβίωσης μας καταβάλει όταν γεννιόμαστε. 
 
Το περιβάλλον της μήτρας και η αξία του ως «χάδι».
 
Ο πλακούντας της μάνας όπου «κολυμπάμε» ως έμβρυα σύμφωνα με τους ειδικούς της χρωματολόγίας, έχει γαλάζιο χρώμα.
 
Οι ίδιοι ειδικοί μας πληροφορούν πως το έμβρυο ηρεμεί μέσα στην κοιλιά της μάνας του όταν εκείνη φοράει ρούχο με πορτοκαλί χρώμα. Οι δονήσεις του πορτοκαλιού υφάσματος, το  ηρεμούν! 
 
Το μωρό λοιπόν δέχεται δονήσεις και ζει ανακουφισμένο επιβιώνοντας μέσα σε γαλάζια νερά. Του αρέσει εκεί μέσα. Δεν θέλει τίποτε άλλο!
 
Και ξαφνικά μια μέρα ή νύχτα, ένας κυριούλης με άσπρη ιατρική μπλούζα, έχοντας ριγμένο πίσω από την πλάτη του ένα εργαστηριακό κατάλευκο, πυώδες και φωσφορίζον φως , το αποκολλά  «βιαίως» από την μήτρα. 
 
 
Όμως η ωκεάνια αίσθηση του μωρού παραμένει. Το μωρό δεν έχει σύνορα. Στην πραγματικότητα γνωρίζοντας αυτήν την αίσθηση που βιώνει ένα μωρό, θα έπρεπε να φοβόμαστε την γέννηση μας και όχι τον θάνατο μας. (Όμως η ανυπαρξία μας, προηγείται της γεννήσεως μας οπότε, μας είναι αδύνατο να προετοιμάσουμε τον εαυτό μας γι αυτήν την εμπειρία.)
 
 
Το μωρό λοιπόν  δεν ζει  μόνο μέσα στην ωκεάνια αίσθηση του, αλλά και σε ένα κλίμα τρομαχτικού φόβου. Η ζωή, του επιτίθεται πνίγοντας το με την ορμή της στα πνευμόνια. Τα πνευμόνια του δεν μπορούν να διαχειριστούν την ζωή. Χρειάζεται προσπάθεια για να διαχειριστεί την αναπνοή του.
 
Κι εδώ έρχεται η μάνα για να το σώσει.
 
Η μάνα προσφέρει μαγική θεραπεία. 
 
Πως το καταφέρνει αυτό; Με τα χάδια!
 
Με τα χάδια της μάνας μας σιγά σιγά αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας. 
 
Τα χάδια της μητέρας δεν παρηγορούν μόνο, αλλά λίγο λίγο, αποσύρουν από το μωρό την αίσθηση που έχει για την ασαφή εικόνα του. 
 
Αυτά είναι το πρώτο ξίφος μας για να επιτεθούμε στην ζωή.
 
Τα χάδια της μάνας μας!
 
Αντιλαμβανόμενοι αυτό το αδιάψευστο γεγονός οι ψυχίατροι, συμβουλεύουν τις μητέρες να χαϊδεύουν τα μωρά τους όχι μόνο για να τα παρηγορήσουν  αλλά και για να καταλάβουν τα ίδια από ποιο σημείο αρχίζουν ως οντότητες  και που τελειώνουν. Που σταματάει ο άλλος και που αρχίζουν τα ίδια.
 
 
Μεγαλώνοντας με χάδια παύουμε εν ολίγοις να είμαστε πρωτόγονοι, φοβισμένοι, εγωιστές! Με το χάδι επίσης  κάποιος μας οριοθετεί. Μας καθορίζει. Επίσης μας προσφέρει αναγνώριση. Κάτι που μας καθορίζει και στο μέλλον. Ζητούμε στην ενήλικη ζωή μας, ένα επάγγελμα η ένα σκοπό που θα μας προσφέρει μια αναγνώριση. Αυτό κυνηγάμε συνεχώς. 
 
Η μάνα μας, μας σχεδιάζει με την αφή της!
 
 
Σχεδόν λοιπόν η μάνα μας (που μας τρελαίνει στα χάδια όταν είμαστε μωρά,) μας επανασχεδιάζει. Γιατί εμείς δεν έχουμε αντίληψη του εαυτού και αντιλαμβανόμαστε το σχήμα μας μέσω της αφής και της αίσθησης. Γι αυτό το χάδι της μάνας είναι ο επίγειος παράδεισος μας. Το αναντικατάστατο όλον. Και γι αυτό στο σεξ των  αληθινά ερωτευμένων εκείνο  που προέχει είναι η αγκαλιά. 
 
 
 
Ακόμα και το λεξιλόγιο μας όταν ερωτευόμαστε μας ξαναγυρνάει σε εκείνη την αίσθηση ασφάλειας ή ανασφάλειας την οποία ζήσαμε αν δεν είχαμε την τύχη να μας χαϊδέψουν αρκετά. Όταν είμαστε ερωτευμένοι μας αποκαλούν και αποκαλούμε τον άλλον μωρό μου.
 
 
Τα μωρά που δεν τα χαϊδεύουν οδηγούνται σε μαρασμό και πεθαίνουν!
 
Ο διάσημος πλέον γιατρός (ο Δρ Rene Spitz) στη δεκαετία του 1940, βρέθηκε αντιμέτωπος μπροστά σε ένα ασύλληπτο φαινόμενο για τα ιατρικά χρονικά που έκτοτε έμεινε στην ιστορία της ιατρικής και λαμβάνεται πολύ σοβαρά υπόψιν από την ψυχιατρική. 
 
 
Η ιστορία έχει κάπως έτσι….
 
 
Λόγω   του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου πολλά παιδάκια, μωράκια και βρεφάκια, βρέθηκαν σε ορφανοτροφεία. Τα μωράκια πέθαιναν σωρηδόν. Περίεργο πράγμα, αν σκεφθεί κανείς ότι τα είχαν όλα όσα αφορούν την φροντίδα τους.
Την τροφή τους, την ζεστασιά τους, τα ρουχαλάκια τους. Ταραγμένος ο Spitz  όσο το έψαχνε το θέμα τόσο βεβαιωνόταν.
 
Η αίσθηση που του δόθηκε και που τελικά έγινε βεβαιότητα ήταν  ότι αυτά τα νεογέννητα βρέφη, άδειαζαν από μέσα. Στέγνωναν! 
 
Δεν μπορούσαν να αναπτυχθούν και να εξελιχθούν σαν ζωντανοί οργανισμοί. Να ανθίσουν. Παρόλη την καλή τροφή που  έδιναν στα βρέφη εκείνα διψούσαν και για επαφή. Αλλιώς μαράζωναν.. 
 
Η έλλειψη της επαφής αποδείχθηκε πως  ήταν ικανή να τα σκοτώσει με συνοπτικές διαδικασίες. Η έλλειψη χαδιών. Γλυκόλογων. Τα μωρά χρειάζονταν εναγωνίως το βλέμμα της λατρείας. Τον κύκλο της αγκαλιάς.
 
Όλα αυτά τα τρυφερά ανθρώπινα τερτίπια συμπεριλαμβάνονται στα χάδια. Υπήρχε επιτακτική ανάγκη να δοθούν όλα αυτά αλλιώς τα μωρά οδηγούνταν στον θάνατο. Μετά την κατανόηση αυτής της στέρησης , η λύση του προβλήματος, αποκαταστάθηκε άμεσα!
 
Τι κάνει όμως η έλλειψη χαδιών στους ενήλικες; 
 
Ενήλικες που στερούνται το χάδι δεν πάνε πίσω στο επίπεδο της υγείας σε σύγκριση με τα μωρά. Ή μάλλον για την ακρίβεια πάνε αρκετά πίσω στην εξέλιξη τους. Έχει αποδειχθεί πειραματικά ότι η στέρηση του αγγίγματος και της επαφής (αισθητηριακή την ονομάζουν οι ειδικοί) μπορεί άνετα να έχει ως συνέπεια μια παροδική ψύχωση ή προσωρινές διανοητικές διαταραχές.
 
 
Μια πολύ σκληροπυρηνική απόδειξη της εγκληματικής στέρησης χαδιών στον ενήλικο άνθρωπο είναι ο εγκλεισμός του στην απομόνωση σε περίπτωση που είναι φυλακισμένος. Ακόμη και οι πιο σκληροί φυλακισμένοι τότε «σπάνε». 
 
Βέβαια στην φυλακή όταν οι έγκλειστοι δεν βρίσκονται στην απομόνωση, δεν συνηθίζουν να πηδάνε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου ωσάν να ήταν μπαλαρίνες που ανταλλάσουν  χαδάκια σαν να χορεύουνε στην λίμνη των κύκνων. 
 
Όταν όμως  μιλάμε για ενήλικες, τα χάδια ή αλλιώς η αλληλεπίδραση αλλάζει μορφή. Γίνεται περισσότερο συμβολική.
 
Και μέσα λοιπόν στην απομόνωση ο άνθρωπος δεν μπορεί να προκαλέσει καμία αλληλεπίδραση ούτε συμβολική ούτε κυριολεκτική. Χάνει την αίσθηση του εαυτού του.
 
 
Στον τομέα της υγείας των ενηλίκων  η συναισθηματική αυτή στέρηση προκαλεί σοβαρές μεταβολές που θέτουν σε δοκιμασία το νευρικό σύστημα. Το εγκεφαλικό στέλεχος δεν διεγείρεται όσο έχει ανάγκη και σε αυτή την περίπτωση ίσως προκληθούν μεταβολές στους νευρώνες. Προκαλείται τότε αθρεψία όπως ακριβώς δηλαδή συμβαίνει στα βρέφη που αργοπεθαίνουν λιώνοντας για ένα χάδι!
 
 
Συγκεκριμένα ο κοινωνικός ψυχίατρος Eric Berne στο βιβλίο του «Παιχνίδια ενηλίκων» περιγράφει την κατάσταση ως εξής: 
 
"...Χωρίς χάδια, θα μαζέψει ο νωτιαίος μυελός σου.
 
Δεν χρειάζονται όλοι οι άνθρωποι τα ίδια χάδια τονίζει ο  διάσημος ψυχίατρος. Συγκεκριμένα « ένας ηθοποιός του κινηματογράφου μπορεί να χρειάζεται εκατοντάδες χάδια κάθε εβδομάδα από ανώνυμους θαυμαστές αδιακρίτως προκειμένου να μην συρρικνωθεί ο νωτιαίος μυελός του. Ενώ ένας επιστήμονας μπορεί να παραμείνει ψυχικά και φυσικά υγιής με ένα μόλις χάδι τον χρόνο από έναν διαπρεπή ειδήμονα."
 
 
Φανταστείτε τώρα τι πορίσματα και πόσες μελέτες θα προέκυπταν από την ανταλλαγή χαδιών ((like) στο φέισμπουκ.
 
Ένα δεύτερο σύμπαν ανταλλαγής αισθητηριακών εμπειριών κατά τον Berne που όμως παραμένουν εικονικά. Τι θα έλεγε άραγε σήμερα ο διάσημος ψυχίατρος για την κατάσταση του νωτιαίου μυελού μας, όπου η αναγνώριση ή η αποδοκιμασία πέφτουν βροχή στο προφίλ μας αλλά μόνο εικονικά; Θα ήταν σίγουρα μια πολύ ενδιαφέρουσα εποχή για εκείνον αυτή που διανύουμε σήμερα!
 
 
Για το τέλος αφήνω το πόρισμα μιας εξαιρετικά εντυπωσιακής έρευνας.
 
Επιστήμονες έβαλαν ως πειραματόζωα τα συνήθη ταλαίπωρα ποντίκια.
 
Η έρευνα απέδειξε, ότι τα χάδια μπορούν να αντιστρέψουν ακόμη και την λευχαιμία!
 
 
Το μόνο κακό βέβαια είναι ότι στην ημερινή εποχή ο άνθρωπος νιώθει όλο και περισσότερο ποντίκι. Είναι εγκλωβισμένος σε μια ψυχική απομόνωση την οποία δύσκολα μοιράζεται γιατί του δημιουργεί ντροπή.
 
Όσοι από εμάς είμαστε μόνοι μας δεν πρέπει να ντρεπόμαστε γι αυτό. Αν σας λείπει το χάδι είναι απολύτως ανθρώπινο και κατανοητό. Οι ειδικοί σε τέτοιες περιπτώσεις συστήνουν το μασάζ. Δεν είναι κακή ιδέα.
 
Αν πάλι σας λείπουν τα χρήματα για τέτοιες πολυτέλειες, υπάρχει η εναλλακτική να πείτε περισσότερες καλημέρες μόνο σε αυτούς που συμπαθείτε για να σας τις επιστρέψουν πίσω. 
 
Αλλά και ένας περίπατος μόνος η με παρέα με τον ορίζοντα ανοιχτό κι ένα πορφυρό βυζαντινό δειλινό πάνω από το κεφάλι σας, ίσως είναι το χάδι που σας αναλογεί. Μην το στερείσετε από τον εαυτό σας.  
 
Γιατί καιροφυλακτεί πάντα και το λεγόμενο "χάιδεμα των αυτιών". Που ενορχηστρώνεται  από επιτήδειους για να σας αφοπλίσει και να σας αδειάσει. Μην χαρίζετε  την καλύτερη ενέργεια σας σε ανθρώπους που σας επιστρέφουν την χειρότερη δική τους. Κρατηθείτε δυνατοί αν περνάτε δύσκολα αυτόν τον καιρό, χαϊδεύοντας πρώτοι τον εαυτό σας.
 
 
 
 
Ικανοποιήστε  όλη την ακόρεστη πείνα που νιώθετε μέσα σας κι έτσι χορτάτοι όπως θα είστε, σίγουρα κάποιος σημαντικός θα βρεθεί να απλώσει το χέρι για να σας αγγίξει. Μην ανησυχείτε γι αυτό. Η ζωή είναι πάντα δίκαιη με τους δίκαιους.
 
Το νόημα από όλα αυτά είναι, ότι επειγόντως πρέπει να "χαϊδευτούμε' για να μην τριγυρνάμε απόκληροι και μετέωροι στο σύμπαν σαν αστέρια φωτεινά μεν, αλλά ρευστά χωρίς όρια, χωρίς σύνορα.
 
Ζητήστε τα χάδια σας χωρίς ντροπή. Δεν είναι ντροπή να ζητάτε χάδια. Ανήκετε στο ανθρώπινο είδος είστε προγραμματισμένοι για αυτό αλλιώς ο νωτιαίος μυελός θα συρρικνωθεί. 
 
Και αν δεν σας δίνουν χάδια απαιτήστε τα. Η δώστε τα εσείς στον εαυτό σας. Μην περιμένετε να καταλάβουν οι άλλοι ότι τα χρειάζεστε. Το να διεκδικήσετε τα χάδια σας, δεν ρίχνει την αξία σας, το αντίθετο μάλιστα. Η διεκδίκηση απέχει από την ελεημοσύνη. Άλλωστε και η γάτα τι κάνει; Για να πάρει τα χάδια της, προηγουμένως βγάζει νύχια. Ελπίζω και είμαι σίγουρη γι αυτό, πως καταλαβαίνεται το νόημα.
 
Γράφοντας για τα χάδια δεν θα ξεχνούσα με τίποτα να παραθέσω κι ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το βιβλίο του διάσημου ψυχοθεραπευτή Ίρβινγκ Γιάλομ «Το δώρο της ψυχοθεραπείας» των εκδόσεων Αγρα.
 
 
"Μια γυναίκα μέσης ηλικίας που έβλεπα για ένα περίπου χρόνο, είχε χάσει τα περισσότερα μαλλιά της από την ακτινοθεραπεία που έκανε για έναν όγκο στον εγκέφαλο. Την απασχολούσε πολύ η εμφάνιση της και συχνά μιλούσε για το πόσο φρικτή  θα την έβρισκαν οι άλλοι, αν δεν φορούσε περούκα. Τη ρώτησα πως νόμιζε πως θα αντιδρούσα εγώ. Πίστευε ότι κι εγώ, θα άλλαζα άποψη για εκείνη.
 
Τις επόμενες εβδομάδες, άρχισε να επεξεργάζεται το ενδεχόμενο να βγάλει την περούκα της στο γραφείο μου και σε μια συνεδρία, μου ανακοίνωσε, πως είχε φτάσει η στιγμή.
 
Κόμπιασε λίγο κι αφού μου ζήτησε να κοιτάξω άλλού, έβγαλε την περούκα και με την βοήθεια ενός μικρού καθρέφτη, τακτοποίησε τις τούφες, που τις απέμειναν. Όταν ξαναέστρεψα το βλέμμα μου πάνω της, ένιωσα ένα στιγμιαίο-μόνο στιγμιαίο όμως- σοκ για το πόσο γερασμένη φαινότανε αλλά γρήγορα ξανασυνδέθηκα με την ουσία του συμπαθητικού ανθρώπου που γνώριζα και είχα την φαντασίωση ότι περνάω τα δάχτυλα μου από τα λιγοστά μαλλιά της. Όταν με ρώτησε πως ένιωθα, της ανέφερα την φαντασίωση. Τα μάτια της, γέμισαν δάκρυα κι άπλωσε το χέρι της να πάρει χαρτομάντηλο.
 
Αποφάσισα να προχωρήσω ακόμη πιο πέρα.
 
«Θέλεις να το δοκιμάσουμε; Τη ρώτησα.
 
«Θα ήταν υπέροχο» απάντησε εκείνη κι έτσι κάθισα πλάι της, και της χάιδεψα τα μαλλιά και το κρανίο. Παρόλο που η εμπειρία αυτή κράτησε μόνο μερικές στιγμές,  έμεινε ανεξίτηλη και στο δικό της και στο δικό μου μυαλό.
 
Η γυναίκα αυτή, ξεπέρασε τον καρκίνο της κι έπειτα από χρόνια, όταν ξαναγύρισε στο γραφείο μου για κάποιο άλλο ζήτημα, μου είπε ότι η στιγμή που της είχα αγγίξει το κεφάλι ήταν για εκείνη κάτι σαν επιφοίτηση, μια κίνηση τεράστιας επιβεβαίωσης που άλλαξε ριζικά την αρνητική εικόνα που είχε για τον εαυτό της.
 
Μια παρόμοια μαρτυρία προέρχεται από μια χήρα που βρισκόταν σε τέτοια απόγνωση, ώστε συχνά ερχόταν στο γραφείο μου, υπερβολικά θλιμμένη για να μιλήσει, αλλά την ανακούφιζε βαθύτατα και μόνο, το γεγονός πως της κρατούσα το χέρι. Πολύ αργότερα παρατήρησε πως αυτό ήταν μια καμπή στη θεραπεία της: της είχε δώσει την αίσθηση ότι στηριζόταν κάπου και της επέτρεψε να νιώσει συνδεδεμένη μαζί μου. Μου είπε ότι το χέρι μου, ήταν το άρμα που την εμπόδισε να παρασυρθεί και να κατρακυλήσει στην απόγνωση.
 
 
Ζωή Κυροπούλου.
 
Η Ζωή Κυροπούλου εργάζεται ως δημοσιογράφος τα τελευταία είκοσι χρόνια. Έχει συνεργαστεί επί σειρά ετών με τα περιοδικά "Το Παιδί μου κι εγώ" το αντρικό περιοδικό "Status" (με αστυνομικά διηγήματα βασισμένα σε αληθινά γεγονότα) και διατηρούσε δική της στήλη στο περιοδικό "Close up" (με αληθινές γυναικείες ιστορίες γραμμένες σε πρώτο πρόσωπο). Συνεργάστηκε επίσης με το εβδομαδιαίο περιοδικό Sunday της εφημερίδας Αγγελιοφόρος καθώς και με διάφορα περιοδικά γράφοντας χρονογραφήματα ή ευθυμογραφήματα και αρθρογραφώντας πάνω σε θέματα ψυχολογίας, παιδιού, κ.ά. Σήμερα είναι διευθύντρια και διαχειρίστρια της ιστοσελίδας http://www.mystikaomorfias.gr/ Συνεχίζει να αγαπά την ψυχολογία αλλά τα θέματά της αφορούν επίσης και τα βότανα, την ομορφιά καθώς και την εναλλακτική ιατρική. Είναι συγγραφέας του βιβλίου "Δεν ξέρω ν' αγαπώ" των Εκδόσεων Κέδρος. Αρθρογραφεί και ερευνά μετά μανίας.

Share this article

Αποποίηση ευθύνης

Οι πληροφορίες σε αυτό τον διαδικτυακό τόπο παρέχονται ''ως έχουν''. Η εταιρία μας δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη, σε καμία περίπτωση, προς οποιονδήποτε, για οποιεσδήποτε άμεσες, έμμεσες, ειδικές ή παρεπόμενες ζημίες από την χρήση της παρούσας ιστοσελίδας...

Δείτε περισσότερα

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Newsletter

Εγγραφείτε για να λαμβάνετε τα πιό πρόσφατα νέα μας!