Απιστία και σχέση. Θέλεις το ταίρι σου να είναι πιστό; Η αφοσιωμένο;

 
Απιστία και σχέση. Θέλεις το ταίρι σου να είναι πιστό;
 
Η αφοσιωμένο;
 
 
 
Στο πασίγνωστο έργο  Ρωμαίος και Ιουλιέτα οι δύο νέοι αυτοκτονούν γιατί δημιούργησαν μια επανάσταση. Όχι μόνο ήθελαν να συνάψουν γάμο ως δύο άτομα διαφορετικής καταγωγής αλλά ήθελαν να παντρευτούν και από αγνό ρομαντικό έρωτα! Αυτά δεν γίνονταν εκείνη την εποχή. Ήταν ανήκουστα! 
 
 
Τα ήθη της εποχής ήθελαν μέχρι τότε τους ανθρώπους να παντρεύονται με μια νοοτροπία εμπορικής συναλλαγής. 
 
Τότε λοιπόν στα χρόνια του Σαίξπηρ ο γάμος από έρωτα ήταν επανάσταση. Σήμερα είναι;
 
Σήμερα τα διαζύγια αυξάνονται ραγδαία. Στην Ευρώπη παίρνουν διαζύγιο το 50% των ζευγαριών ενώ στην Ελλάδα το 35%. Πολλοί από αυτούς (ελπίζω οι περισσότεροι), έχουν παντρευτεί από έρωτα. Αναμένεται και στην χώρα μας η αύξηση των διαζυγίων να ανέλθει στο 50% και αυτό υπολογίζεται ότι θα γίνει μετά από δύο έως και πέντε χρόνια. Οι ειδικοί επίσης συμφωνούν ότι πολλά διαζύγια στην Ελλάδα δεν αποφασίζονται λόγω οικονομικής κρίσης. Είναι γάμοι που συναισθηματικά έχουν λήξει. 
 
Στο τελευταίο του βιβλίο ο Ματθαίος Γιωσαφάτ αναφέρει ότι από το 100% των γάμων μόλις το 5% είναι καλοί και αξιόλογοι! Αυτονόητα λοιπόν αναρωτιέται κανείς. Ποιος ο λόγος να παραμείνει κανείς πιστός σε κάτι νεκρό; και γιατί;
 
Παρόλα αυτά οι ίδιοι ειδικοί επιμένουν ότι σήμερα οι γάμοι είναι καλύτεροι από τους γάμους των παππούδων μας γιατί οι άνθρωποι σήμερα είναι πιο ειλικρινείς. 
 
Ενώ στο παρελθόν οι άνθρωποι ήταν εγκλωβισμένοι στα συμβόλαια τους, σήμερα κανείς δεν αντιλαμβάνεται τον γάμο τόσο βαριά και σίγουρα δεν τον αντιλαμβάνεται ισόβιο.
 
Βέβαια  κάποιος προχωρά σε γάμο με την ευχή να κρατήσει και  κάνει σοβαρές και φιλότιμες προσπάθειες γι αυτό αλλά δεν προτίθεται να καταστρέψει και την ζωή του εάν δεν επιτύχει.  
 
Το κακό με την ελληνική κοινωνία είναι ότι έχουμε ανώριμους ηλικιωμένους που παρεμβαίνουν όχι μόνο στον γάμο αλλά και στα διαζύγια προσπαθώντας να διαφθείρουν ακόμη και τα εγγόνια τους γιατί συνήθως  σε αυτές τις περιπτώσεις οι γεροντότεροι νιώθουν ότι δεν έχουν δική τους ζωή καθώς οι ίδιοι συμβιβάστηκαν με τους κακούς δικούς τους γάμους.
 
Δεν είναι λίγα τα 70χρονα ζευγάρια που θέλουν ξαφνικά στην δύση της ζωής τους να χωρίσουν κάνοντας τα μεσήλικα παιδιά τους να σαστίζουν αμήχανα! 
Και  πάλι όμως ο κόσμος αλλάζει. Τα διαζύγια στην πραγματικότητα αποτελούν μια νέα μορφή οικογένειας.  
 
Ενώ ακόμη και οι γάμοι έχουν αλλάξει καθώς τα ζευγάρια μέσα στο γάμο απιστούν ολοένα και περισσότερο. Σύμφωνα με το ανδρολογικό ινστιτούτο το  84% των ανδρών και το το 78% των γυναικών στην Ελλάδα απιστούν.
 
(Αν μάλιστα συνυπολογίσουμε  και κάποιες  γυναίκες που οπωσδήποτε έδωσαν ψευδή στοιχεία -δεν ομολόγησαν δηλαδή την απιστία τους σε αυτήν την έρευνα- προσωπικά υπολογίζω  ότι οι γυναίκες είμαστε και οι περισσότερο άπιστες.)
 
Όπως και να χει η απιστία αποτελεί μια νέα συνθήκη για την ομαλή λειτουργία του γάμου και σίγουρα έχουμε περάσει σε μια νέα φάση μιας καινούργιας οικογένειας που δεν ξέρουμε ακόμη που θα καταλήξει.
 
 
Κατά την γνώμη μου ίσως ζούμε ακριβώς λόγω αυτών των αντιθέσεων στην αυγή της μονογαμίας.  Όσο περίεργο και αν ακούγεται αυτό. Όσο η επιβεβλημένη μορφή της μονογαμίας καταρρίπτεται σαν αναχρονιστικό μοντέλο τόσο θα ανατέλλει μια καινούργια εποχή όπου θα επιλέγεται αβίαστα και συνειδητά !
 
 
Τα ζευγάρια θα επιλέγουν και θα συμφωνούν πλέον από πριν για το τι μοντέλο συζυγικής ζωής θα  θέλουν να ακολουθήσουν. Κάποια ζευγάρια  θα συνεχίσουν ως μονογαμικά γνωρίζοντας παράλληλα ότι ο καθένας χωριστά είναι καθαρόαιμο πολυγαμικό ον.  Θα θυσιάζουν οι πιο ώριμοι συναισθηματικά , την πολυγαμικότητα τους ,για να απολαύσουν την φαντασιωσική  πλευρά τους μέσα στην οικειότητα μιας ασφαλούς συμβίωσης.
 
Μέσα σε αυτή την ασφάλεια  θα σκηνοθετούν το σεξ όσο ελεύθερα θα θέλουν. Και θα το κάνουν αυτό Όχι γιατί θα Πρέπει αλλά γιατί έτσι θα Θέλουν. Απλά έτσι θα θέλουν. 
 
Κι αυτός ο προσανατολισμός θα φέρει και έναν καινούργιο πολιτισμό. 
Και με αφορμή όλα τα παραπάνω (περί απιστίας, διαζυγίων και μονογαμίας) θυμήθηκα μια αληθινή ιστορία που έζησα σε ένα νοσοκομείο και θέλω να την αφηγηθώ.
 
Νοσηλευόμουν  για ένα επείγον ιατρικό  ζήτημα μου. 
 
Μια μέρα, στο καφέ του νοσοκομείου, γνωρίστηκα με ένα πολύ γοητευτικό άντρα γύρω στα σαράντα που ήταν η χαρά της ζωής. Το κέφι του ήταν ασύλληπτο. Βρισκόταν εκεί για να συμπαρασταθεί στην πρώην γυναίκα του. 
Αφότου χώρισαν, ο ήρωας μας που τον έλεγαν Δημήτρη, πήρε τις αποσκευές του και εγκαταστάθηκε στην Αγγλία αρχίζοντας με ενθουσιασμό και τόλμη μια νέα ζωή. Με τον καιρό άνοιξε κι ένα πολύ πετυχημένο ροκ μπαρ στο Λονδίνο.
Εκείνες τις ημέρες όμως, σε μια τυχαία τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με την πρώην γυναίκα του, ενημερώθηκε από την ίδια πως είχε διαγνωστεί με καρκίνο.
 
Οι γιατροί επέμεναν να της ακρωτηριάσουν ένα εσωτερικό όργανο ενώ παράλληλα την υποχρέωναν να αποδεχθεί μέσα σε μόλις μια εβδομάδα από την στιγμή που της ανακοίνωσαν το πρόβλημα της υγείας της, πως από εδώ και στο εξής θα  ουρεί σε ένα εξωτερικό σακουλάκι και θα συνεχίσει έτσι για όλη την υπόλοιπη ζωή της. Και ήταν μόλις τριανταπέντε χρονών! 
 
Η πρώην γυναίκα του όπως ήταν φυσικό,  ανακοίνωσε το δυσάρεστο νέο παγωμένη, σαστισμένη και κυριολεκτικά πανικοβλημένη, μια και για εκείνη η κατάσταση της υγείας της ισοδυναμούσε πλέον με θάνατο. 
 
Σε μια ώρα αυτός ο άνδρας (συστηματικά άπιστος κατά την διάρκεια του γάμου του) είχε κλείσει αεροπορικό εισιτήριο για Θεσσαλονίκη και την επόμενη ημέρα ήταν ήδη στο νοσοκομείο απαιτώντας πιεστικά από τους γιατρούς καλύτερη διαχείριση και αντιμετώπιση στην περίπτωση της πρώην γυναίκας του. Το αποτέλεσμα;
 
Πέτυχε ότι ήθελε!  Και να μην ακρωτηριάσουν την πρώην σύζυγο του (ω τι θαύμα τελικά υπήρχε και άλλη εναλλακτική!) και να μην μείνει η κοπέλα με ένα ισόβιο σακουλάκι ούρων στη μέση της.
Κάθε ημέρα αυτός ο άνθρωπος την "έβγαζε" στο νοσοκομείο δίπλα στο κρεβάτι της πρώην γυναίκας του κρατώντας της το χέρι και εμψυχώνοντας την ενώ τα βράδια αυτός ο ίδιος ο αθεόφοβος, ξενυχτούσε με το ίδιο πάθος και χόρευε στα μπουζούκια. Έλεγε ότι παίρνει δύναμη από αυτήν την εκτόνωσή και φυσικά τον πίστευα. 
 
Άνθρωποι σαν και αυτόν φτιάχνουν  τις λεγόμενες Σουηδικές σχέσεις (που κάποιοι άλλοι δήθεν μονογαμικοί με παράνομους δεσμούς  κρυμμένους κάτω από το χαλάκι της εισόδου του τυπικού νοικοκυριού τους) τις κοροϊδεύουν και τις χαρακτηρίζουν μάλιστα και ψυχρές. 
 
Ο χωρισμένος, ή ο άστατος ή ο άπιστος δεν σημαίνει πάντα απαραίτητα κακός σύντροφος. Ίσως μάλιστα να  γίνει και ο αληθινός σύντροφος μια ζωής! 
 
Και αντίθετα πιστός άντρας δε σημαίνει πάντα καλός. 
 
Μπορεί λόγου χάρη να είναι κάποιος πιστός σε έναν γάμο όχι γιατί αγαπάει τον ή την σύντροφο του, αλλά παρακινούμενος από απλή βαρετή  δειλία!  Όχι δηλαδή γιατί δεν θέλει να απιστήσει αλλά γιατί φοβάται να το κάνει. 
 
Μπορεί να τον αποτρέπει ακόμη και η τσιγκουνιά του. Μια ζωή στρωμένη και σε τάξη με συγκεκριμένες μηνιαίες δόσεις για το καναρινί σαλόνι του σπιτιού δεν πετιέται έτσι. Με επιπλέον δηλαδή έξοδα σε εξωσυζυγικούς δεσμούς από την στιγμή μάλιστα που  ο  κατά συνθήκην πιστός δεν τα χαλαλίζει ούτε για τους συζυγικούς. 
 
Ένας άνθρωπος μπορεί να είναι πιστός και να γίνει ξαφνικά άπιστος όταν θα χρειαστεί να αναλάβει ευθύνες και να υποστηρίξει ουσιαστικά το ταίρι του.
 
Όπως και να χει ο αφοσιωμένος άνθρωπος, αυτός που αγαπάει και φροντίζει με αυταπάρνηση μέχρι να δει το ταίρι του να σηκώνεται όρθιο και να αντιμετωπίζει την ζωή με τις δικές του δυνάμεις,  δεν υπολογίζει συμβόλαια ή πρέπει. 
 
Κάνει πάντα αυτό που θέλει η καρδιά του. Και η καρδιά του κατά ένα περίεργο τρόπο τον συμβουλεύει πάντα για το σωστό. 
 
 
Στην προκειμένη περίπτωση η πρώην γυναίκα αυτού του ανθρώπου σώθηκε με τον καλύτερό δυνατό τρόπο. Γιατί όχι  μόνο ο άπιστος αλλά αφοσιωμένος πρώην σύζυγος της της έσωσε όσα όργανα της έδωσε ο Θεός  αλλά ταυτόχρονα της έδωσε και μια καινούργια ζωή σαν ένας δεύτερος μικρός θεός .
 
Άνετα θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτός ο άπιστος, αυτός ο ατάσθαλος ο επιπόλαιος και για άλλους αναίσθητος άνθρωπος την ξαναγέννησε σαν αληθινή μάνα ενώ της πρόσφερε και το δώρο της ευγνωμοσύνης που τόση ανάγκη έχει ένας άρρωστος στην πιο αδύναμη και τραγική στιγμή της ζωής του!
 
Αυτονόητα βέβαια η αφοσίωση δεν προϋποθέτει απιστία. Υπάρχουν πολλοί μοναχικοί άνθρωποι εκεί έξω που αξίζουν και ψάχνουν μια ψυχή που να αξίζει και την πίστη τους και την αφοσίωση τους. Χρησιμοποίησα αυτό το παράδειγμα για να τονίσω  την ευεργετική δράση που μπορεί να έχει η αφοσίωση στις σχέσεις των ανθρώπων. Τώρα που οι εποχές και οι σχέσεις αλλάζουν η αφοσίωση, προκαλεί τόσα ευδαιμονικά συναισθήματα, που τελικά δίνει την ασφάλεια  μιας μεγάλης περιουσίας.Βγάζει τους ανθρώπους από την μοναξιά τους και κάνει τους δεσμούς πολύτιμους.
 
 
Διαφορετικά η πίστη από μόνη της είναι μια στείρα παροχή.
 
 
.
Λοιπόν; Πιστός η αφοσιωμένος; Τι είναι καλύτερο; 
 
 
απο την Ζωή Κυροπούλου

Share this article

Αποποίηση ευθύνης

Οι πληροφορίες σε αυτό τον διαδικτυακό τόπο παρέχονται ''ως έχουν''. Η εταιρία μας δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη, σε καμία περίπτωση, προς οποιονδήποτε, για οποιεσδήποτε άμεσες, έμμεσες, ειδικές ή παρεπόμενες ζημίες από την χρήση της παρούσας ιστοσελίδας...

Δείτε περισσότερα

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Newsletter

Εγγραφείτε για να λαμβάνετε τα πιό πρόσφατα νέα μας!