Η δύναμη της αναπηρίας

 

 

Είμαστε όλοι ανάπηροι!!
 
 
Μέσα στην ζωή μας, άπειρες φορές ήμασταν ανήμποροι ή ανάπηροι και δεν το καταλάβαμε. Η ζωή μας μίλησε και συνεχίζει να μας μιλάει, αλλά εμείς στην πλειοψηφία μας δεν δείχνουμε καμία διάθεση να το καταλάβουμε
  
 
Οι αναπηρίες που δεν φαίνονται.
 
 
Όταν είμαστε μικροί, είμαστε αδύναμοι, αθώοι εξαρτιόμαστε από την καλή προαίρεση των άλλων. Οι γονείς μας, μας έχουν στο έλεος τους. Αν είναι καλοί, είμαστε τυχεροί. Αν όχι όμως, τότε  μας κακοποιούν, μας πετούν στα σκουπίδια ως νεογέννητα, μας ξυλοκοπούν όταν δεν συμμορφωνόμαστε ή αντίθετα μας υπερπροστατεύουν ακυρώνοντας κάθε μελλοντική  μας ατομική προσπάθεια λέγοντας μας: μην κάνεις τίποτα εσύ, εγώ είμαι εδώ! 
 
 
Έτσι είναι εύκολο ένας άνθρωπος να ξεκινήσει την ζωή του δειλά, κομπλεξικά και να φοβάται να τολμήσει, ή να χάσει ή να πειραματιστεί ή να σκοντάψει και  να  ματώσει και να μάθει επιτέλους να σκουπίζει μόνος του τις πληγές του ώστε να ξανασηκωθεί και να συνεχίσει. Άνθρωπος που έχει πέσει και δεν μπόρεσε να ξανασηκωθεί, παραμένει ανάπηρος.  Και σαν αφανής ανάπηρος, θα είναι προσβλητικός, αδιάφορος και σκληρός απέναντι στους φυσικούς ανάπηρους. Τους εμφανείς. Διόλου απίθανο να προσπεράσει αδιάφορα ένα αναπηρικό αμαξίδιο κόβοντας του τον δρόμο, να τον υποτιμήσει σε μια συζήτηση, να του πάρει την θέση του παρκινγκ. 
 
 
 Νεότητα και αναπηρία. 
 
 
Τα νιάτα έχουν μια αίσθηση του απρόσβλητου. Νιώθουν ότι είναι ακατανίκητα. Δυστυχώς είναι εν δυνάμει εύκολα θύματα ενός τροχαίου. Οι νέοι άλλωστε ανήκουν στην πλειοψηφία των ανάπηρων από τροχαία. Όμως είναι μόνο τα τροχαία που μας κάνουν ανάπηρους; 
 
 
Υπάρχει ακόμη μια μεγάλη αναπηρία που την ξεχνάμε όλοι μας και μας αφορά όλους. Κι αυτή η αναπηρία αφορά στα γεράματα! Ασθένειες, μοναξιά, ένα σώμα που μας υποβάλει σε δοκιμασίες και αγνοεί την ψυχική μας ηλικία. Ξαναγυρνάμε στην ανάγκη των άλλων. Μπορεί πλέον να μην ελέγχουμε τους σφιγκτήρες μας, και το μυαλό μας να αγνοεί τα φυσιολογικά ερεθίσματα ενώ παράλληλα αυτοί που είναι ταγμένοι να μας προστατεύουν,  να μας κακοποιούν ύπουλα ευχόμενοι τον θάνατο μας ή να μας φιμώνουν και να μας φοβίζουν  εκμεταλλευόμενοι την σύνταξη μας. 
 
 
Οι γιατροί έχουν να διηγηθούν πολλά περιστατικά τέκνων που επιμένουν  να τους δώσουν ψεύτικες γνωματεύσεις για τους γονείς τους, ώστε να αποδείξουν ότι εκείνοι  πάσχουν από αλτσχάιμερ ή επιμένουν να επισπεύσουν την διαδικασία θανάτου τους όχι από στοργή αλλά από αδιαφορία για την ύπαρξη των ανθρώπων που τους γέννησαν.
 
 
Όλοι είμαστε εν δυνάμει ανάπηροι. Γι αυτό σήμερα δεν γιορτάζουν κάποιοι άλλοι. Δεν γιορτάζουν αυτοί που βρίσκονται κλειδωμένοι μέσα σε ένα κλειστό σπίτι γιατί δεν μπορούν να μετακινηθούν στο δρόμο με το αναπηρικό τους αμαξίδιο (καθώς δείχνουμε μεγαλύτερο σεβασμό στο παρκαρισμένο αμάξι μας παρά στην εύκολη πρόσβαση του ανάπηρου) Πρέπει να καταλάβουμε πως σήμερα 3 Δεκεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα των Ατόμων με Αναπηρία, γιορτάζουμε εμείς  και πρέπει γι αυτό τον λόγο να αλλάξουμε βλέμμα προς την αναπηρία. Μας αφορά προσωπικά.
 
 
Εν κατακλείδι, η αναπηρία αντιμετωπίζεται με ένα γερό μυαλό που μπορεί να αντιπαλέψει και να νικήσει κατά κράτος τις ψυχικές φοβίες που σπρώχνουν την ζωή μας προς τα πίσω.  Γι αυτό βλέπουμε από την μια πλευρά παραπληγικούς να παίρνουν πρωτάθλημα κολύμβησης και από την άλλη 45αρηδες εύρωστους και υγιείς να μην μπορούν να ξεκολλήσουν από το δωμάτιο και τη φούστα της μάνας τους καθώς δεν μπόρεσαν ποτέ τους να ανοίξουν τα φτερά τους και να πετάξουν έξω από το εφηβικό τους παράθυρο, ώστε να αρπάξουν την ζωή από τα μαλλιά και να ξεκολλήσουν από την παιδική τους καθήλωση.
  
Γιατί η ψυχική ακινησία μας κάνει πραγματικά παράλυτους. Και η ατροφία ενός ελλειμματικού μυαλού επίσης, αφού ο κάτοχος του,  νομίζει ότι είναι υγιής επειδή έχει σωστούς αιματολογικούς δείκτες χωρίς να θέλει να δει τα μειονεκτήματα του που τον δυσκόλεψαν και συνεχίζουν να τον δυσκολεύουν στη πορεία της ζωής του. Ένα τέτοιο άτομο δεν μπορεί να αναγνωρίσει τις αναπηρίες του, απλώς μιλάει για ατυχίες ή για μοίρα. Ένας φυσικός ανάπηρος δεν έχει χρόνο να αναμασάει τις άτυχες στιγμές ορμάει στις ευτυχισμένες που τον περιμένουν στο μέλλον. Και το μέλλον του βρίσκεται μέσα στο παρόν του. 
 
Τι παλεύει την αναπηρία; Τι την σταματά; 
 
Όπως πάντα ένα είναι το γιατρικό. Η αγάπη. Στο πρόσωπο όλων των ανάπηρων βρισκόμαστε εμείς που ίσως κατά τύχη δεν βρεθήκαμε στην θέση του θύματος ενός τροχαίου ή μιας ασθένειας. Αυτό όμως δεν μας κάνει ανώτερους. Δεν μας κάνει διαφορετικούς. Η αναπηρία βρίσκεται δίπλα μας. Ανασαίνει πάνω στο μάγουλο μας. Και κάθε φορά που αντιμετωπίζει την χλεύη μας, μας περιμένει στην επόμενη γωνία. 
 
Γιατί η ζωή η ίδια είναι μια χρόνια ασθένεια και καλό θα είναι να μην μας διακατέχει η έπαρση. Η  αναπηρία μπορεί να βρεθεί κάθε στιγμή μπροστά μας. Και μέσα μας.
 
 
Ζωή Κυροπούλου Δημοσιογράφος-συγγραφέας.
 
 

Share this article

Αποποίηση ευθύνης

Οι πληροφορίες σε αυτό τον διαδικτυακό τόπο παρέχονται ''ως έχουν''. Η εταιρία μας δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη, σε καμία περίπτωση, προς οποιονδήποτε, για οποιεσδήποτε άμεσες, έμμεσες, ειδικές ή παρεπόμενες ζημίες από την χρήση της παρούσας ιστοσελίδας...

Δείτε περισσότερα

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Newsletter

Εγγραφείτε για να λαμβάνετε τα πιό πρόσφατα νέα μας!