Λαγνεία, πάθος, απληστία για αγάπη και λογική!

 

 

 
 
 
 
Επικρατεί ένας μύθος που εδραιώθηκε τόσο σθεναρά ώστε μοιάζει ωμός ρεαλισμός. Και το μότο αυτού του μύθου είναι: πάθος πάση θυσία! Το πάθος είναι συνυφασμένο με τα συναισθήματα. Αυτοί που είναι εθισμένοι στο πάθος θεωρούν ότι η λογική αποφεύγει τα συναισθήματα. Και ισχυρίζονται πως δεν μπορούν τους ψυχρούς ανθρώπους. Δηλαδή αυτούς που χρησιμοποιούν την λογική για να εξηγήσουν τα συναισθήματα τους. Τους κατηγορούν ως ανήδονους, ψυχρούς ,άψυχους. Το αντίθετο συμβαίνει. Η λογική δεν αντιμάχεται τα συναισθήματα. Η λογική διαχειρίζεται τα συναισθήματα γιατί συνέχεια ασχολείται με αυτά.
 
 
Το πάθος όμως με την έννοια που το έχει στο μυαλό του ο σύγχρονος άνθρωπος είναι η ανεξέλεγκτη σχεδόν διαρροϊκή κατάσταση συναισθημάτων που παρασέρνει στο πέρασμα της από το ασυνείδητο και αφήνει ανεξέλεγκτο ότι βρει.
 
 
Έρωτα; ναι δημιουργεί το ασυγκράτητο πάθος. Αλλά παρασέρνει και άλλα συναισθήματα. Αρρώστιες που δεν ξέραμε ότι τις είχαμε, μίσος, μοχθηρία, ανταγωνισμό, εκδίκηση, βαναυσότητα και στο τέλος ανελέητη μοναξιά στα όρια του ψύχους. Αυτό είναι το πάθος που εννοούν οι περισσότεροι άνθρωποι. Σε αυτό το πάθος μπαίνουν με ευκολία χωρίς δεύτερη σκέψη και στο τέλος μένουν καμένοι. Ελλειμματικοί χωρίς να έχουν τίποτα να δώσουν. Θυμωμένοι με τον ίδιο τους τον εαυτό, απαξιωμένοι από τους ίδιους, μετανιωμένοι. 
 
 
Η λογική έχει πάθος και μάλιστα πολύ. Έχει έρωτα με πολλές προβολές. Γιατί το πάθος είναι όλη η χαρά της ζωής. Οι χαρές της ζωής είναι ευλογημένες και όταν τις ζεις παύεις να είσαι πρωταγωνιστής σε ένα φανταστικό κινηματογραφικό σενάριο. Δεν υπάρχει σενάριο δεν υπάρχει μίμηση. Είσαι εσύ ατόφιος, αυθεντικός. Γιατί να αρνηθεί λοιπόν το πάθος ένας λογικός άνθρωπος; Δεν θα ήταν αντίθετο αυτό στη λογική; Δεν θα ήταν παράλογο; Η αληθινή αυθεντική ώριμη αγάπη φτάνει τις δυνατότητες σου σε ακραίες μορφές ενέργειας που καλλιεργούν την ευτυχία. Αφήνοντας απέξω το μίσος, την ζήλια, την μοχθηρία, την εκδίκηση, την παγερή μοναξιά. 
 
 
Όλοι ψάχνουν έναν άνθρωπο να τους αγαπάει αλλά κανείς έναν άνθρωπο να αγαπήσει.
Έτσι όμως δεν ξέρει κανείς ποιόν να αγαπήσει  και τι. Και κατ επέκταση αγνοεί τον ίδιο του τον εαυτό. Γιατί πρέπει να ξέρεις ποιος είσαι για να ξέρεις ποιος και τι σου αρέσει. Πρέπει να ξέρεις τι αγαπάς τι κατά βάθος επιθυμείς,  τι αναζητάς. Διαφορετικά,  όταν περάσει η πρώτη περίοδος του έρωτα κι ο σύντροφος σου γίνει ξαφνικά ένας άνθρωπος ξένος και φαλακρός ανάμεσα στα χρόνια που μεσολάβησαν, και αναρωτηθείς ξαφνικά ποιος είναι αυτός ο άγνωστος και αδιάφορος άνθρωπος που μένει ξαπλωμένος κάθε απόγευμα στον καναπέ μου  κι επιστρατεύσεις όλες σου τις σιωπές δυσαρέσκειας για να τον εξαναγκάσεις σε σιωπή μόνο και μόνο για μην μιλάει( για να μην τον ακούς ότι μιλάει μια και δεν σε ενδιαφέρει πια τι έχει να σου πει) συνειδητοποιείς τότε, ότι έχετε μεταμορφωθεί και οι δύο σε οικόσιτα και ότι  το πάθος σας δεν έφερε τίποτε το επαναστατικό . Πρέπει να σας δένουν πράγματα. Να κάνετε παρέα, να είστε φίλοι. Να είστε σύντροφοι. Διαφορετικά Θα καταλήξετε παντρεμένοι να ψάχνετε τον επόμενο έρωτα που δεν θα φέρει καμία διαφορά. Με αυτόν τον τρόπο ο έρωτας θα αποδυναμώσει τον ίδιο τον έρωτα. Θα χάσει την αξία του και θα μείνετε σαστισμένοι. Πραγματικά θα έχετε την αίσθηση ότι σας πρόδωσε ο ίδιος ο έρωτας, ενώ στην πραγματικότητα σας πρόδωσε ο ίδιος σας ο εαυτός.
 
 
 
Βέβαια για να αγιάσει κανείς πρέπει πρώτα να αμαρτήσει. Έτσι κι αλλιώς η Ιθάκη είναι ένας πηγαιμός ο οποίος αξίζει για την διαδρομή.  Πρέπει να μπεις στις λάθος σχέσεις ή στο λάθος πάθος αν νιώθεις ότι το έχεις ανάγκη. Μπορεί να χρειάζεσαι τα λάθη σου για να εκπαιδευτείς στην ζωή και να φτάσεις κάποια στιγμή στο σημείο που θα γαληνέψεις και το πάθος σου θα είναι απλώς ένα παιχνίδι για να παίξεις και να το διασκεδάσεις. Και όχι να είσαι τοξικός για τους άλλους, να σε δέρνει η ζήλεια, η κακεντρέχεια, να μην μπορεί να βασιστεί κανείς επάνω σου καθώς θα είσαι ανακόλουθος με όσα λες ότι πιστεύεις. Γιατί όσοι αγαπούν αληθινά αυτοθεραπεύονται. Και θεραπεύουν και τους άλλους. Δεν τους αρρωσταίνουν. Δεν είναι κακό να μπεις στο λάθος πάθος. Πρέπει όμως να ξέρεις πότε θα βγεις και να βρεις την δύναμη να πεις κουράστηκα χωρίς να θεωρείς ότι με αυτήν  την παραδοχή ματαιώνεις όλη την προηγούμενη σου ζωή. Ίσα ίσα το παρελθόν μας είναι ο κηδεμόνας μας. Δεν πρέπει να το φοβόμαστε αλλά να το αγαπάμε. Όπως είπε κι ένας σοφός λάθη δεν κάνουν ποτέ μόνο όσοι δεν έπραξαν τίποτα ποτέ.
 
 
 
Η αγάπη δεν είναι να κοιτάζουμε ο ένας τον άλλο, αλλά να βλέπουμε μαζί προς την ίδια κατεύθυνση.
Antoine de saint exupery
 
 
Και οι λογικοί κάνουν έρωτα με πάθος. Και οι λογικοί  δίνουν τον εαυτό τους με παραφορά ..  και μεταβάλουν τον έρωτα σε παιχνίδι. Σε μια διαρκή έκπληξη.  Απλά τα ζευγάρια των λογικών δεν αγαπούν τα δράματα. Αγαπούν πολύ την χαρά της ζωής και νιώθουν διαρκώς ότι έχουν ένα σύντροφο να την μοιραστούν.  Κι επιπλέον έχουν κι άλλα παράλληλα οφέλη εξ αιτίας αυτής τους της στάσης. Νιώθουν συνεχώς ότι συντροφεύονται ακόμη κι αν διασχίζουν μόνοι τους μια εθνική οδό ανάμεσα σε αυτοκίνητα με ιλιγγιώδεις ταχύτητες που δεν έχουν καμία έννοια για τους διερχόμενους πεζούς. Οι λογικοί ακόμη κι αν δεν έχουν καμία σχέση αισθάνονται ενωμένοι κι όχι αποκομμένοι με το σύνολο. Γιατί έχουν κάτσει, έχουν ασχοληθεί με τον εαυτό τους και τον αγαπούν. Όσο για τη λίμπιντο; Αντλούν σχεδόν σεξουαλική ευχαρίστηση από μια καλημέρα, από λίγη λεπτή βροχή πάνω στο σακάκι,  από ένα χάδι σε έναν αποδυναμωμένο ασθενή ή  από το πρωινό φως και από το σεξ φυσικά. Ο λογικός συνειδητοποιημένος άνθρωπος ξέρει ότι όλα είναι λίμπιντο. 
 
 
Οι λογικοί αισθάνονται συχνά ευγνωμοσύνη ενώ οι φερόμενοι ως παθιασμένοι μια διαρκή ταραχή σαν να ήπιαν καμιά διακοσαριά εσπρέσο. Νιώθουν συνεχώς μια υπαρξιακή δύνη και μια ματαιότητα. Αν έχετε φτάσει ήδη σε ένα στάδιο συναισθηματικής ωριμότητας μέσα από αδιέξοδα πάθη και αγγίζετε αυτή την αλήθεια, την υποψιάζεστε ήδη, σας λέω πως είστε στον σωστό δρόμο. Απελευθερώστε τον εαυτό σας από τα κουτάκια και γνωρίστε τον! Απολαύστε τον! Η ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης πρέπει να βιωθεί από τον καθένα ξεχωριστά για  να ανταλλάξουμε τυχαία σε ένα δρόμο ως συνοδοιπόροι, συνωμοτικά χαμόγελα γεμάτα πάθος. 
 
 
Ακολουθεί από τον Μπέρναντ Ράσελ που τα λέει όπως πάντα περιεκτικά και σπουδαία  ένα απόσπασμα από το βιβλίο του «Η κατάκτηση της ευτυχίας».
 
 
«..Ο διχασμένος άνθρωπος αναζητά  ερεθισμούς και διασκεδάσεις. Αγαπά τα δυνατά πάθη όχι για λόγους σοβαρούς, αλλά γιατί τον κάνουν  να ξεφεύγει στιγμιαία από τον εαυτό του και τον απαλλάσσουν από την οδυνηρή ανάγκη να σκεφθεί. Κάθε πάθος είναι γι αυτόν ένα μεθύσι κι αφού δεν μπορεί να νιώσει μια βαθιά ευτυχία, το μεθύσι του φαίνεται σαν η μοναδική ανακούφιση στον πόνο του. Αυτό όμως είναι σύμπτωμα μιας βαθιάς ριζωμένης αρρώστιας. Όταν δε συμβαίνει αυτό, η μεγαλύτερη ευτυχία πηγάζει από την πλήρη κατοχή των πνευματικών της δυνάμεων. Τις πιο έντονες χαρές τις χαιρόμαστε στις στιγμές όπου το πνεύμα είναι ξύπνιο και δραστήριο. Η ευτυχία που ζητά το μεθύσι με κάθε θυσία, είναι ψεύτικη και δε φέρνει  ικανοποίηση. Η ευτυχία που ικανοποιεί φυσικά και πραγματικά, συνοδεύεται από την πληρέστερη άσκηση των ικανοτήτων μας και από την πληρέστερη κατανόηση του κόσμου μέσα στον οποίο ζούμε» 
 
 
Και πράγματι δεν χρειάζεται πολύ σοφία για να καταλάβει κανείς ότι όποιος δεν ξεχνάει το πρώτο του μεθύσι και μένει πάντα προσκολλημένος στην ανάμνηση της παρθενικής εκείνης αίσθησης θα το επαναλαμβάνει πάντα μέχρι  να καταλήξει μέθυσος. Μια φορά λέγεται ότι οι φίλοι του παρέσυραν τον Βολταίρο σε ένα ολονύχτιο γλέντι και πέρασαν φανταστικά. Στη λήξη της βραδιάς οι φίλοι τον προέτρεψαν επιμένοντας να  επαναλάβουν την διασκέδαση τους και την επόμενη. Ο Βολταίρος τότε τους απάντησε: «Όχι γιατί μια φορά είναι αρκετή για να σε κάνει φιλόσοφο η δεύτερη όμως είναι ικανή να σε κάνει ακόλαστ層
 
 
Το πάθος λοιπόν μπορεί να έχει αρρώστια μέσα του αλλά καθόλου αγάπη. Η αγάπη μπορεί να έχει πολύ πάθος μέσα της και να προσφέρει άφθονη υγεία. Και όλο αυτό δεν είναι αποτέλεσμα ενός πρωτογονισμού αλλά της λογικής. Με την  λογική γίνεσαι ο αναβάτης της αγάπης σου και την καθοδηγείς .
 
 
Όλα τα πράγματα χρειάζονται την αγάπη μας και την φροντίδα μας. Ένα πολύ δημοκρατικό και χαρακτηριστικό παράδειγμα  αγάπης είναι η μητρική αγάπη. Να σημειώσουμε εδώ ότι μητρική αγάπη λόγω χαρακτήρα, συναντάται πολλές φορές και από τους άνδρες. Υπάρχουν άνδρες που είναι πολλές φορές μητρικότεροι από πολλές μαμάδες. Πολλές γυναίκες αλλά και άνδρες λοιπόν, παραδέχονται με τρυφερότητα ότι από τότε που έγιναν μάνες η πατέρες αντίστοιχα, αγαπούν όλα τα παιδιά του κόσμου. 
Θα παραθέσω εδώ ένα προσωπικό απόσπασμα που θα μοιάζει από λίγο έως πολύ με το βίωμα πολλών γονιών. 
 
 
«Προσφωνούσα  θυμάμαι την κόρη μου όταν ήταν μικρή «ζουμπουλάκι»  . Σιγά σιγά αυτό το υποκοριστικό άρχισα να το χρησιμοποιώ σε όλα τα παιδάκια που συναντούσα και είχαν την ηλικία της. Γιατί μου θύμιζαν το παιδί μου και κατά ένα περίεργο τρόπο τα ένιωθα κι εκείνα παιδιά μου. Όμως γέμισα τόση πολύ αγάπη για το «πουλάκι»  μου που πολύ συχνά πριν ακόμη μου μεγαλώσει και μου φύγει σπουδάζοντας η σχεδιάζοντας την ζωή της, εγώ την νοσταλγούσα ήδη. Κι επειδή την φαντασιωνόμουν ήδη ψηλή και όμορφη κοπέλα, άρχισα να βλέπω σαν παιδιά μου και τις φίλες  μου. Τι σημασία είχε που ήταν πλέον μεγάλες; Κάποτε ήταν και εκείνες μικρά κορίτσια  σαν την κόρη μου και σαν και μένα . Και τις φώναζα κι εκείνες ζουμπουλάκι. Κι όλο αυτό απλώθηκε σε όλο τον κόσμο. Κάθε άνθρωπος για μένα ήταν ένα μικρό παιδί. Το παιδί  μου. Η κόρη μου κάποια στιγμή  θύμωσε και έκλαιγε. Κι αυτό έγινε γιατί με άκουσε να προσφωνώ και την φίλη μου «ζουμπουλάκι» μου και την κόρη της φίλης μου. Προσπάθησα να της εξηγήσω ότι η αγάπη δεν μένει ποτέ μια. Αλλά πολλαπλασιάζεται. Ότι επειδή την αγαπώ, αγαπώ και όλο τον κόσμο. Κι ότι αυτό το μαγικό κόλπο του σύμπαντος δεν το γνώριζα μέχρι που ήρθε στον κόσμο εκείνη. Το μαγικό ζουμπουλάκι μου που με έκανε καλύτερο άνθρωπο. «
 
Όμως τα λέει πολύ καλύτερα ο Έριχ Φρομ στο βιβλίο του «Η τέχνη της αγάπης»
 
«Η αγάπη δεν είναι βασικά μια σχέση προς ένα ιδιαίτερο άτομο. Είναι μια στάση, ένας προσανατολισμός του χαρακτήρα που καθορίζει τη σχέση ενός ατόμου προς τον κόσμο σαν σύνολο κι όχι προς ένα «αντικείμενο» αγάπης. Αν ένα άτομο αγαπά μόνο ένα άλλο άτομο κι είναι αδιάφορο προς τους άλλους συνανθρώπους του, η αγάπη του δεν είναι ακριβώς αγάπη αλλά μια συμβιωτική προσκόλληση ή ένας διογκωμένος εγωισμός. Ωστόσο οι πιο πολλοί άνθρωποι πιστεύουν πως η αγάπη είναι το αντικείμενο κι όχι η ψυχική ικανότητα. Στην πραγματικότητα φτάνουν στο σημείο να πιστεύουν ότι: όταν δεν αγαπάνε κανέναν άλλον παρά μόνο το «αγαπημένο» πρόσωπο, αυτό είναι μια απόδειξη της έντασης της αγάπης τους. 
 
 
Αν πραγματικά αγαπώ έναν άνθρωπο, αγαπώ όλους τους ανθρώπους, αγαπώ τον κόσμο, αγαπώ τη ζωή. Αν μπορώ να πω σε κάποιον άλλον «σ’ αγαπώ», πρέπει να είμαι ικανός να πω «αγαπώ σε σένα, σε όλους, αγαπώ μέσα από σένα όλο τον κόσμο, αγαπώ σε σένα και τον εαυτό μου.»  
 
 
Υπάρχουν άνθρωποι που επικαλούνται το πάθος συμπαρασύροντας το θύμα τους σε μια σχέση, αναλαμβάνοντας την ευθύνη ότι θα πραγματοποιήσουν την υπόσχεση για μια συναρπαστική ζωή. Είναι όμως ψεύτες. Χρειάζονται ανθρώπους παθιασμένους μαζί τους για να τους δουν να καίγονται και όχι για να καούν οι ίδιοι. Στην πραγματικότητα αυτοί είναι οι ανήδονοι. Εκμεταλλεύονται αυτή την παραφιλολογία για το πάθος προκειμένου να ικανοποιήσουν τον ναρκισσισμό τους. Μην μπείτε καν στον κόπο να πληγωθείτε από αυτούς. Προστατευτείτε επιστρατεύοντας την λογική. Τώρα πια ξέρετε τι πρέπει να κάνετε. Γνωρίστε τον εαυτό σας αγαπήστε τον και μην γυρίσετε πίσω. 
 
 
 
Ζωή Κυροπούλου συγγραφέας δημοσιογράφος.
 

Share this article

Αποποίηση ευθύνης

Οι πληροφορίες σε αυτό τον διαδικτυακό τόπο παρέχονται ''ως έχουν''. Η εταιρία μας δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη, σε καμία περίπτωση, προς οποιονδήποτε, για οποιεσδήποτε άμεσες, έμμεσες, ειδικές ή παρεπόμενες ζημίες από την χρήση της παρούσας ιστοσελίδας...

Δείτε περισσότερα

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Newsletter

Εγγραφείτε για να λαμβάνετε τα πιό πρόσφατα νέα μας!