Οι έξυπνοι και χαρισματικοί άνθρωποι, έχουν ανάγκη τη σιωπή

 
απο Ζωή Κυροπούλου
 
Οι σιωπές είναι ένας δεύτερος σχεδόν κόσμος. Μια δεύτερη ζωή. Μερικές φορές μάλιστα η μόνη και αληθινή ζωή γιατί διακατέχεται από μια ειλικρίνεια.
 
 
Οι έξυπνοι και χαρισματικοί άνθρωποι, έχουν  ανάγκη τη σιωπή
 
 
 
Ένας έξυπνος άνθρωπος, αντιλαμβάνεται όλη την πίκρα του κόσμου από τις σιωπές. Δεν τον τραυματίζουν με την ίδια δύναμη οι λέξεις που έρχονται στα χείλη των άλλων και προβάλλονται στο προσκήνιο, όσο εκείνες οι λέξεις που δεν εκφράζονται ποτέ και παραμένουν στο παρασκήνιο. Τα λόγια που δεν εκφράζονται και καταπιέζονται, έχουν μεγαλύτερη ισχύ για τον ευφυή. 
 
 
Έτσι έναν έξυπνο άνθρωπο μπορεί να του λες ότι τον αγαπάς χωρίς να είσαι ειλικρινής. Ταυτόχρονα οι παύσεις σου ή το βλέμμα σου που εκφράζεται με την απάθεια της ψύξης, στον έξυπνο άνθρωπο γίνονται άμεσα αντιληπτές και το ψέμα ανεβαίνει σαν το λάδι στο νερό.. 
 
 
Δεν μπορείς να ξεγελάσεις έναν έξυπνο άνθρωπο που επικοινωνεί με τις σιωπές.  Για το διαισθητικό αυτό πλάσμα,  όλες αυτές οι τρομερές σιωπές είναι φοβερά εκκωφαντικές. Γίνονται ένας μεγάλος επίμονος  θόρυβος. 
 
 
Έφηβοι και σιωπή. Μήπως ήσουν ένας τέτοιος έφηβος;
 
 
Όλη αυτή η βοή των ανομολόγητων σκέψεων που δεν εκφράζονται αλλά στέκονται απειλητικές, εμφανίζονται πολύ συχνά στον χαρισματικό έφηβο. 
 
 
Συμβαίνει συχνά σε πανέξυπνους μαθητές που αδίκως αντιμετωπίζονται ως σκράπες. Συμβαίνει λ.χ. τη στιγμή που βρίσκονται σηκωμένοι για εξέταση στον πίνακα και  ο καθηγητής ο οποίος τους αντιπαθεί ή τους ανταγωνίζεται, τους κάνει ερωτήσεις. 
 
 
Οι σπουδαστές αυτής της ποιότητας, αισθάνονται διπλό βάρος. Δεν έχουν μόνο να αντιμετωπίσουν τις ερωτήσεις του δασκάλου τους ή τη σιωπή από τις σκέψεις των συμμαθητών τους οι οποίοι τους περιμένουν να εκτεθούν,  αλλά έχουν παράλληλα να διαχειριστούν και τον εσωτερικό κρυφό μονόλογο του καθηγητή τους. Τότε τα παιδιά αυτά παθαίνουν ένα είδος ψυχικής παράλυσης. Ενδέχεται ακόμη κι αν ξέρουν τις απαντήσεις να μην τις δώσουν γιατί θα έχουν εξαντληθεί από την σιωπηρή αρνητικότητα του δασκάλου τους και την προσμονή των τάχα φίλων- συμμαθητών τους. 
 
 
Αργότερα, μεγαλώνοντας, με τον ίδιο τρόπο θα αντιμετωπίσουν την αρνητικότητα του αφεντικού τους ή του κακότροπου συναδέλφου τους ή του συντρόφου τους. 
 
 
Απαιτούνται χρόνια εμπειρίας στη ζωή για να αποδεχθεί κάποιος που κουβαλάει τέτοιου είδους βιώματα πως οι σιωπές των άλλων δε δείχνουν τον δικό του χαρακτήρα, αλλά τον χαρακτήρα των γύρω του (και βγάζει αυτό το κρυφό μαχαίρι  από την πληγή).
 
 
Ο έξυπνος άνθρωπος αναγκαστικά μέσα σε τόσες αποσπάσεις, γίνεται ευαίσθητος ακόμη και στο παραμικρό ερέθισμα. Στο τέλος, αποκτά μια αυτοπεποίθηση για τον χαρακτήρα του και μια βεβαιότητα για την γνώμη του (καθώς επαληθεύεται στις περισσότερες των περιπτώσεων). 
 
 
Οι σιωπές είναι η μεγάλη ομολογία για τους έξυπνους και ευαίσθητους καθώς αντιλαμβάνονται το πραγματικό σενάριο των διπλανών τους. Δεν ακούν ποτέ  τι λες αλλά τι σιωπάς. Και μετά περιμένουν τις πράξεις σου. Μόνο τότε θα παρατηρήσουν στα σοβαρά τα λόγια σου. Θα τσεκάρουν στη κυριολεξία αν επαληθεύονται. Γιατί ως γνωστόν είμαστε ότι κάνουμε και όχι ότι λέμε.
 
 
Οι εχθρικές σιωπές είναι που τελικά προτρέπουν τον ευφυή να αποσυρθεί μέσα στις δικές του σιωπές που είναι τρυφερότερες προς την προσωπικότητα του και εξαιρετικά δημιουργικές. 
 
 
Όλη αυτή η εσωτερικότητα κάνει τους ανόητους να μπερδεύονται και αυτά τα έξυπνα πλάσματα γίνονται για εκείνους ακατανόητα. Μέσα του βαθιά, ο πονηρός ή ο ηλίθιος που προσπαθεί να παραπλανήσει τους έξυπνους ή τους ευαίσθητους, ξέρει ότι δεν μπορεί να καταπολεμήσει αυτό το ταλέντο του ενστίκτου που κατέχει ο κάθε  χαρισματικός άνθρωπος.
 
 
Και ο ηλίθιος και κακότροπος ειρωνεύεται τον χαρισματικό γιατί θυμώνει με την οξυδέρκεια του δεύτερου και γιατί θέλει να τον διαβάλει. Να τον αποδυναμώσει. Η εξυπνάδα που συνοδεύεται από σιωπή και υψηλή αντίληψη, είναι ένα είδος αριστοκρατικότητας και ο ανόητος έχει μια άρνηση σε οτιδήποτε πνευματικά ανώτερο.  Έτσι οι έξυπνοι αποκαλούνται  ανόητοι και αλαφροΐσκιωτοι από τους ανόητους και τους πολλούς. Μια ειρωνεία τους ακολουθεί. 
Αλλά…… 
 
 
Υπάρχει όμως ένα αλλά. Φτιάχνει πια και ο έξυπνος τις δικές του σιωπές μέσα στον κόσμο. Αφήνει ανθρώπους να εκτίθενται με το χαρακτήρα τους κι έτσι η δικαιοσύνη έρχεται βελούδινα και απαλά χωρίς να ανοίξει μύτη..
 Οι σιωπές είναι πράγματι ο απαραίτητος χρυσός που βάζει τον καθένα στην θέση του. Κάνει τον ανόητο και παρασιτικό πιο μακάριο μέσα στην ανοησία του και τον έξυπνο πιο προσεκτικό και νηφάλιο μέσα στην φασαρία του κόσμου που φωνάζει χωρίς ουσιαστικά να λέει τίποτα.
 
 
Το είπε άλλωστε και ο Καβάφης:
 
"Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.’"
 
 
 
Εξάλλου,  μέσα σε αυτό τον οχλαγωγικό απέραντο κόσμο η ψυχή βρίσκει με τη σιωπή της, τον διαλογισμό που τόσο έχει ανάγκη. Είναι τόσο σπουδαία αυτή η ανάγκη του ανθρώπου για εσωτερικότητα, ώστε πολλοί άνθρωποι αναζητούν σε έναν σύντροφο εκείνον που θα καταφέρουν παρέα, να γίνουν δύο άνθρωποι που θα σιωπούν μαζί!
 
Είναι πράγματι δύσκολο αλλά ανεκτίμητο να βρει κανείς έναν ακόμη άνθρωπο με τον οποίο θα τους συνδέει το κοινό περιεχόμενο στις σιωπές τους.
 
 
Κι επειδή θα ήταν άκομψο να χρησιμοποιήσω πολλές λέξεις για την αξία της σιωπής θα κλείσω με κάτι αγαπημένο του Τάσου Λειβαδίτη.
 
 
«Η σιωπή κάνει τον κόσμο πιό μεγάλο, η θλίψη πιό δίκαιο...
σαν τον τρελό που, κλειδωμένος στο κελί του,
ζωγράφισε στον τοίχο μια πόρτα κι έφυγε......»
 
 
Ζωή Κυροπούλου- συγγραφέας δημοσιογράφος.
 
 
Η σιωπή ως εργαλείο χειραγώγησης ή όταν στα χέρια επιτήδειων, γίνεται μεγάλο όπλο! 
 
 
  • Η σιωπή, συναντάται και στην κακοποίηση: εδώ χρησιμοποιείται ως απειλή και είναι μάλιστα μια σκληρή μέθοδος. 
 
 
  • Η υποκριτική σιωπή: υποδύομαι στην πρώτη μας αμήχανη γνωριμία (στον επαγγελματικό-κοινωνικό –συναισθηματικό τομέα) τον σιωπηλό άνθρωπο, ώστε να σε παραπλανήσω, να σε φέρω σε αμηχανία και να σε κάνω να μου ανοιχτείς (να μου δώσεις δηλαδή προσωπικές σου πληροφορίες.) Πολύ πιο ξεκάθαρα παρουσιάζεται αυτή η συνθήκη στις συνεντεύξεις για δουλειά κατά την έναρξη της επαφής με τον υποψήφιο εργοδότη.
 
  • Η τιμωρία: φεύγω από τη σχέση χωρίς να σου πω τίποτα, γιατί θεωρώ ότι το αξίζεις ή «απουσιάζω» από τη σχέση χωρίς καμιά δικαιολογία τηρώντας μια αδιάφορη σιωπή απλά για να έχω το πάνω χέρι. 
 
 
  • Στον έρωτα: Προσοχή στον άνδρα ή τη γυναίκα που θα ερωτευθείτε επειδή δεν μιλούν πολύ. Διόλου απίθανο να πρόκειται, για ένα συνηθισμένο κόλπο σαγήνης και αποπλάνησης το οποίο χρησιμοποιείται από συνήθως λαλίστατους ανθρώπους! (το κακό δεν είναι βέβαια να είναι κάποιος λαλίστατος αλλά να μην  έχουν αξία αυτά που λέει).
 
 
 
 

Share this article

Αποποίηση ευθύνης

Οι πληροφορίες σε αυτό τον διαδικτυακό τόπο παρέχονται ''ως έχουν''. Η εταιρία μας δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη, σε καμία περίπτωση, προς οποιονδήποτε, για οποιεσδήποτε άμεσες, έμμεσες, ειδικές ή παρεπόμενες ζημίες από την χρήση της παρούσας ιστοσελίδας...

Δείτε περισσότερα

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Newsletter

Εγγραφείτε για να λαμβάνετε τα πιό πρόσφατα νέα μας!