Εκτύπωση αυτής της σελίδας

Η αξία του χρόνου και όχι η τιμή των φράγκων!

 

Yπάρχουν εκατό δισεκατομμύρια γαλαξίες. Kάθε γαλαξίας αποτελείται από εκατό δισεκατομμύρια αστέρια .

Από την άλλη είμαστε κι εμείς. Η σκόνη, της σκόνης του σύμπαντος. Επιμένουμε να θεωρούμε όμως, ότι δεν υπάρχει τίποτε σημαντικότερο από την αυτοκρατορική μας αφεντομουτσουνάρα εν ολίγοις από τον εαυτούλη μας που πολύ συχνά στον νεοέλληνα συναντάται με το ρητό: ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;

 

Κι αν κάποιος δεν στο πετάξει στα μούτρα, πολύ συχνά το υπονοεί. Το αφήνει να υποβόσκει. Ο καθένας μας έχει μέσα του (όπως συμβαίνει και με την γράφουσα), έναν μικρό βλάκα που επαναλαμβάνει στους άλλους: ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε; Αλλά δεν είσαι κανείς . Δεν είσαι τίποτα μπροστά στον χρόνο μπροστά στην αιωνιότητα και το διάστημα. Είσαι κανείς.

 

Ακόμα και η υστεροφημία καταρρίπτεται με το πέρασμα του χρόνου. Μπορεί τον Σωκράτη να τον γνωρίζουν ακόμη εκατομμύρια ή δισεκατομμύρια άνθρωποι παρόλα αυτά, υπάρχουν άλλα τόσα εκατομμύρια μέσα στον κόσμο που ακούγοντας το όνομα του, νομίζουν ότι πρόκειται για τύπο μουστάρδας. Και υπάρχουν κι εκείνοι που ακόμη και η ευκαιρία να τους δοθεί να τον μάθουν δεν θα ασχοληθούν καθόλου. Αδιαφορούν.

 

ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΚΟΙΤΑΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΛΑΥΣΕ ΤΗΝ ΘΕΑ.

 

Αν υποθέσουμε ότι η ζωή είναι ένα αυτοκίνητο κι εμείς οι οδηγοί, επιβάλλεται να απολαύσουμε οδηγώντας, την θέα. Έτσι, καθώς θα οδηγούμε, θα βλέπουμε τα τοπία που μας προσπερνούν κι ας έχουμε ταυτόχρονα την βεβαιότητα ότι εμείς είμαστε αυτοί που τα προσπερνάνε. Ναι ο χρόνος είναι μια οφθαλμαπάτη και πρέπει να πέσουμε στον γκρεμό του ορμώμενοι, φλεγόμενοι, κάνοντας λάθη για να γνωρίσουμε τον κόσμο αλλά και εμάς. Ο χρόνος είναι όλα τα λεφτά!

Ως εγωιστικό άτομο που από την φύση του είναι ο άνθρωπος, πιστεύει ότι φοβάται τον προσωπικό του θάνατο ενώ στην πραγματικότητα τον φοβίζει η απώλεια των άλλων. Ο χαμένος χρόνος, έχει να κάνει με τις προσωπικές μας σχέσεις πόσο τις τρέφουμε, πόσο τις εκτιμούμε, τι κάνουμε γι αυτές. Κι εντέλει τι κάνουμε για μας. Ο βιολογικός θάνατος είναι ένα τίποτα μια ανακούφιση όταν μάλιστα συνοδεύεται από πόνους . Ο υπαρξιακός όμως, είναι μια τυραννία. Πολλοί άνθρωποι προστατεύοντας τον χρόνο τους, νυχοπατούν πάνω στη ζωή τους (γιατί φοβούνται να κάνουν οποιοδήποτε άλμα), αλλά έχουν ήδη πεθάνει και δεν το ξέρουν.

 

Στη ζωή, μας τυραννούν κουβέντες που δεν είπαμε, αλήθειες που δεν μοιραστήκαμε με ανθρώπους που είτε μας αγάπησαν είτε ήταν σημαντικοί για εμάς. Πεθαίνουμε στα αλήθεια όταν οι άλλοι δεν υπάρχουν πλέον, για να μας αγαπούν κι εμείς έχουμε χάσει κάθε επαφή μαζί τους.

Ένας λόγος που τα κοινωνικά δίκτυα έχουν τόση επιτυχία, είναι γιατί έχουμε την αίσθηση ότι κάποιοι μας παρακολουθούν. Ο άνθρωπος αισθάνεται σημαντικός όταν οι πράξεις του, οι κινήσεις του, τα λόγια του, η εικόνα του, βρίσκονται υπό το τρυφερό βλέμμα κάποιου άλλου. Αισθάνεται κατά κάποιο τρόπο επάνω του το μάτι της μητέρας Και γι αυτό είναι επικίνδυνη αυτή η εικονική πραγματικότητα η αφομοίωση μας δηλαδή μέσα σε αυτήν. Γιατί κλείνοντας ένα κουμπί, όλοι αυτοί που σε παρακολουθούν αντικαθιστώντας σε σένα την αγάπη, χάνονται. Η αγαπητική τους ενέργεια, συντηρείτε από καλώδια και κάθε φορά που ο διακόπτης κλείνει, ζεις έναν μικρό υπαρξιακό θάνατο την αγωνία του οποίου προσπαθείς να σβήσεις, κάνοντας ολοένα και περισσότερες αναρτήσεις κάθε φορά.

 

ΠΩΣ ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΣΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ..

 

Ο αληθινός θάνατος, είναι οι αποφάσεις που αναβάλλαμε, οι περιπέτειες που αρνηθήκαμε, οι πεποιθήσεις που δεν τολμήσαμε, η δύναμη μας που την μετατρέψαμε σε αδυναμία

Όσοι υποχρεώθηκαν από τις συνθήκες να αλλάξουν τη ζωή τους πρέπει να αισθάνονται τυχεροί γιατί την ίδια στιγμή, χάσαν τον παλιό τους εαυτό και αναγεννήθηκε ένας νέος, άγνωστος και δυνατός.

Ακόμη κι αν χάνεις το σπίτι σου, έχεις εσένα, έχεις την εμπειρία σου, έχεις τον θησαυρό σου.

Έχω δει ανθρώπους (και είμαι σίγουρη κι εσείς) κατεστραμμένους, χωρίς φαινομενικά καμία προοπτική, να γίνονται σπουδαίοι και αξιοσέβαστοι και ανθρώπους τρανούς να καταστρέφονται ολοσχερώς , γιατί δεν σεβάστηκαν τον χρόνο τους.

Ακόμη κι ο χαμένος χρόνος μπορεί να γίνει ένα εξαίσιο μάθημα, σε κάποιον που θέλει να τον ξανακερδίσει.

 

Θυμάμαι μια συνέντευξη του Καζαντζάκη και την απάντηση του στον δημοσιογράφο όταν του έθεσε μια ερώτηση σχετικά με τον χρόνο που περνάει. Αφηγήθηκε την ιστορία ενός φίλου του συγγραφέα 90 χρονών, ο οποίος πλέον έβλεπε τις ημέρες του να τελειώνουν και μετρούσε με ευγνωμοσύνη και απόλυτη συνείδηση το κάθε τελευταίο του λεπτό. Μια μέρα λοιπόν, αυτός ο άνθρωπος, αφηγείται ο Καζαντζάκης, κατέβηκε κάτω σε μια πλατεία και ρωτούσε τους περαστικούς απλώνοντας παρακλητικά το χέρι: Μήπως μπορείτε να μου δώσετε λίγο από τον χρόνο σας;

 

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΡΗΜΑ.

 

Δεν υπάρχει πιο ηλίθιο ρητό από εκείνο που λέει ότι ο χρόνος είναι χρήμα. Όχι ο χρόνος δεν είναι χρήμα σε καμιά περίπτωση. Ο χρόνος είναι αξία.

Γι αυτό και τον χρόνο σου δεν μπορείς να τον ζητιανέψεις από κανέναν περαστικό το χρήμα όμως μπορείς.

 

Η αξία του χρόνου είναι ανεκτίμητη. Κάποτε πρέπει να μάθουμε ότι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας, είναι να σταθούμε για λίγο και να μην κινούμαστε. Τι αξία έχει εν κατακλείδι αν η γη είναι στρογγυλή και κινείται σαν σβούρα; Τι μπορεί να σου κάνει αυτή η γνώση εάν η σκέψη σου είναι τετράγωνη; Όλη μας η ανημποριά προέρχεται από το γεγονός ότι ψάχνουμε με φρενίτιδα να γεμίσουμε τον χρόνο μας. Γυμναστήρια, κάπνισμα, βιβλία. Πάρτι, φαγητό, θέατρο, τηλεόραση, ίντερνετ, πολύβουες κοινωνικές συναναστροφές κι ένα τρελό τράφικ από εικόνες.

Νομίζουμε ότι όσο τρέχουμε, τόσο γεμίζουμε την ζωή μας.. τόσο την μεγαλώνουμε αλλά το αντίθετο συμβαίνει… το να σταθείς ένα λεπτό στη φύση για να ακούσεις το κελαίδισμα των πουλιών, μπορεί να γίνει μεγάλη περιπέτεια γιατί ταξιδεύεις μέσα στον εαυτό σου συμπορεύεσαι με την σιωπή σου, την γαλήνη σου, την φύση σου, την ύπαρξη σου και την βαθύτερη ουσία σου. Κάτι που ποτέ δεν επέτρεψες στον εαυτό σου λόγω ελλείψεως χρόνου.

 

“Αν με ρωτούσαν ποια είναι η πιο σημαντική συμβουλή που θα μπορούσα να δώσω, ποια θα θεωρούσα πιο χρήσιμη για τους ανθρώπους του καιρού μας, θα τους έλεγα πολύ απλά: για όνομα του Θεού, σταθείτε μια στιγμή, σταματήστε τη δουλειά σας και κοιτάξτε γύρω σας.”

Λέων Τολστόι

 

ΌΤΑΝ Ο ΑΙΝΣΤΑΙΝ ΜΙΛΗΣΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ.…..

 

«Όταν κάθεσαι με ένα ωραίο κορίτσι για δυο ώρες, σου φαίνεται σαν δυο λεπτά. Αν καθίσεις σε μια αναμμένη σόμπα για δυο λεπτά, σου φαίνεται σαν δυο ώρες. Αυτό είναι η σχετικότητα.»

Ανινστάιν.

 

Το θέμα είναι να είσαι συλλέκτης εμπειριών και αισθήσεων. Όσο πιο λεπτές οι αισθήσεις τόσο πιο ολοκληρωμένος ο χρόνος. Τόσο πιο πλήρες το εγώ. Αν πετάξεις το κορίτσι του Αϊνστάιν σε ένα κρεβάτι και το βιάσεις θα έχεις κυριαρχήσει αλλά δεν θα έχεις κατακτήσει .Με τον ίδιο τρόπο η αρπαγή του σεξ, του φαγητού, του παγωτού ή οποιασδήποτε μανιακής διασκέδασης, προκαλούν ένα αίσθημα ματαιότητας στο τέλος. Η αιωνιότητα ξεκινάει από την στιγμή που κατακτάς τα 2 λεπτά με το κορίτσι το οποίο επιθυμείς Ειδικά, Όχι Γενικά και Αόριστα.

 

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΕΞ.

 

Δεν είναι το σεξ που αξιοποιεί τον χρόνο σου αλλά ο έρωτας. Διαφορετικά όλοι οι μοναχικοί αυνάνες του κόσμου θα ακριβοπληρώνονταν για να μας μεταδώσουν το νόημα της ζωής.

Υπάρχει ένα ρητό που λέει: ότι φάμε ότι πιούμε ότι αρπάξει ο κώλος μας και έχει πάρει στον λαιμό του πολλούς. Γιατί το θέμα για την διαστολή του χρόνου δεν είναι η αρπαγή. Όποιος δεν ξέρει να δίνει, δεν μπορεί ποτέ να πάρει. Όποιος κλέβει αρπάζοντας και αφαιρώντας, μένει μόνο με αυτό το απόκτημα στο χέρι. Την ουσία του οποίου δεν κατάλαβε και την παρουσία του οποίου δεν κατάκτησε. Γι αυτό κάλλιστα ένας εγωιστής ζάμπλουτος μπορεί να είναι βαθιά αξιολύπητος σε σημείο τρόμου.

 

Ο χρόνος δεν υπάρχει. Είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο αλλά και διαισθητικά διαπιστωμένο από τους έμπειρους ενήλικες . Τελικά ο χρόνος δεν είναι κατάσταση αλλά νοοτροπία. Αν θες να μαραζώσεις είσαι ελεύθερος να τον χρησιμοποιήσεις σαν δικαιολογία. Ένας ώριμος ενήλικας δεν είναι ότι δεν έχει λ.χ. οστεοαρθρίτιδα, αλλά ότι παρόλο που το σώμα του δυσκολεύεται και γίνεται ολοένα και πιο δύσκαμπτο, παράλληλα ο ίδιος, αισθάνεται εσωτερικά ελεύθερος να εκφράσει τον εαυτό του. Να κάνει αυτό που του αρέσει. Αλλάζει ιδέες ή αλλάζει νοοτροπίες όταν βλέπει πως κάτι στη ζωή του πήγε λάθος ή έπαψε να τον συγκινεί.

Μια ψυχή νέα που δεν την αγγίζει ο χρόνος πάντα θα βρίσκει τρόπο να αγαπά. Κι όταν αγαπάς αγαπιέσαι. Νόμος.

 

Μόνο οι άνθρωποι που είναι ικανοί να αγαπήσουν δυνατά μπορούν να υποφέρουν μεγάλα βάσανα, αλλά αυτή η ίδια η ανάγκη της αγάπης χρησιμεύει σαν αντίδοτο του πόνου τους και τους γιατρεύει."

Λέων Τολστόι

 

 

Κι ας μην ξεχνάμε δεν κυνηγάμε τον χρόνο αλλά τον αφήνουμε να ρέει και μέσα του ρίχνουμε ότι βαθιά επιθυμούμε και το πραγματοποιούμε χωρίς αγωνία. Ένα παιχνίδι είναι. Συμπλέουμε με το σύμπαν και αποκτούμε αυτό που θέλουμε χωρίς άγχος. Σε αυτό το ταξίδι ας επιστρατεύσουμε ευγνωμοσύνη. Για την ύπαρξη μας, τις δυσκολίες μας και τον χρόνο που μας δόθηκε ή θα μας δοθεί.

Κι επειδή ο χρόνος στην ουσία είναι η ίδια η ζωή και η διαχείριση της, δεν μπορεί να σου υποδείξει κανείς πως θα ζεις. Δεν μπορεί ο κόσμος να σου υποδείξει τις επιθυμίες σου ή τι επιτρέπεται και τι όχι. Απαραίτητη προϋπόθεση βέβαια να μην θίγουν οι επιλογές σου, τους άλλους. Όμως ο τρόπος που θα ζήσεις, ο τρόπος με τον οποίο θα αξιοποιήσεις το χρόνο σου, αφορά μόνο εσένα. Γιατί γα την δική σου ζωή πρόκειται και γι αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν επεμβαίνουμε και στις ζωές των άλλων.

 

Ο χρόνος είναι το νόμισμα της ζωής σου. Είναι το μοναδικό νόμισμα που έχεις και μόνο εσύ μπορείς να αποφασίσεις πώς θα το ξοδεύεις. Πρόσεχε μόνο μην αφήνεις άλλους ανθρώπους να το ξοδεύουν αυτοί για σένα.

Carl Sandburg, 1878-1967, Αμερικανός ποιητής

 

Πολλές φορές ταλαιπωρούμαστε στη ζωή αναζητώντας τα νόημα της και δεν καταλαβαίνουμε ότι ο χρόνος είναι το νόημα. Αυτός ο χρόνος που κατά την φυσική και τον Αϊνστάιν δεν υπάρχει και ούτε θα υπάρξει ποτέ. Εμείς τον κάνουμε να υφίσταται. Αναζητώντας εμπειρίες, συναισθήματα, απορίες, γνώση, αυτάρκεια. Αν δεν δώσουμε όλα αυτά τα στοιχεία στην ύπαρξη μας δεν μπορούμε ούτε εμείς οι ίδιοι να πείσουμε για την παρουσία μας. Ο ανύπαρκτος λοιπόν χρόνος, είναι όλη μας η ύπαρξη.

Το θέμα στην τελική είναι, πως είτε υπάρχει χρόνος είτε όχι, επιτακτική ανάγκη είναι να αγαπηθούμε Έτσι σε περίπτωση που υπάρχει, θα τον έχουμε γεμίσει και σε περίπτωση που δεν υπάρχει θα τον έχουμε κερδίσει (κόντρα στους νόμους της Φυσικής)!

.

Υπάρχει καιρός για δουλειά και υπάρχει καιρός για αγάπη. Έτσι δεν υπάρχει καιρός για τίποτε άλλο.

Coco Chanel

Ζωή Κυροπούλου- δημοσιογράφος-συγγραφέας

 

 Φωτό: Ο χρόνος περνάει – Edouard-Joseph Dantan – 1895

Share this article