Κάθε νεκρός γάμος χρειάζεται μια ερωμένη.

 
 
 
Στη ζωή μου, με σημάδεψαν πολλές προσωπικές ιστορίες που μου έδωσαν μαθήματα ζωής. Οι ιστορίες αυτές άλλοτε ήταν  δικές μου, άλλοτε ήταν ξένες (οι οποίες μπλέχτηκαν μαζί με τις δικές μου)  και άλλοτε ανεξάρτητες. Αυτόνομες. Όμως αυτές των άλλων που ήταν ανεξάρτητες από τα γεγονότα της δικής μου ζωής, πολλές φορές με επηρέασαν περισσότερο από αυτές που έχω ζήσει εγώ. Γιατί τώρα πλέον στα πενήντα, χρειάζομαι έναν άξονα να ζήσω περισσότερο από κάθε άλλη προηγούμενη ηλικία.  Εγώ είμαι η σεναριογράφος της δικής μου ζωής. Η ευτυχία μου ή η δυστυχία μου εξαρτάται από εμένα. Έτσι κάποιες ιστορίες των άλλων με στιγματίζουν βαθιά γιατί μου δείχνουν τον τρόπο να συνεχίσω. Τέτοιες είναι και οι 2 σύντομες ιστορίες που ακολουθούν. 
 
 
Θυμάμαι 2 ηλικιωμένους. 
 
Ό πρώτος, στα 78 του χρόνια,  αποφάσισε να χωρίσει την γυναίκα του, ενώ τα παιδιά του προσπαθούσαν να τον συνετίσουν. Έντρομα τα μεγάλα φυσικά τέκνα του (γύρω στα πενήντα) , έβλεπαν τον πατέρα τους να τριγυρνάει στην γειτονιά και να απασχολεί τους ιδιοκτήτες ή τους πωλητές των μαγαζιών της περιοχής του, με το ειλικρινές δράμα του. 
"Δεν την αντέχω άλλο! Δεν την μπορώ! Θέλω να βρω ένα σπίτι και να πάω να μείνω μόνος μου. Θα την χωρίσω πάει τελείωσε! αποφασίστηκε!" εξαπέλυε τις απειλές του όχι καταπρόσωπο στην γυναίκα του, αλλά στο περιβάλλον του ίσως ψάχνοντας κάποιον για να τον δικαιώσει. Να του πει: ναι προχώρα. Η ζωή είναι δικιά σου και ίσως έχεις ακόμη λίγη μπροστά σου!» Γιατί αλήθεια ποιος ξέρει πόσο θα ζήσει; Αν ο ηλικιωμένος αυτός άνδρας ζούσε ας πούμε μέχρι τα 98, είχε μπροστά του άλλα 20 χρόνια και εκείνος ήθελε να τα ζήσει χωρίς αυτό το σαράκι που τον έτρωγε. Όμως η αλήθεια είναι ότι την ίδια χρονιά που επιτέλους επαναστάτησε μετά από χρόνια υπομονής, πέθανε. Μπορεί και να τον σκότωσε η συνεχόμενη αναβλητικότητα του. Ίσως και να προτίμησε την παραίτηση από  την ενεργό δράση. Είναι πολύ δύσκολο να τολμήσεις κάτι τόσο δραστικό κοντά στα 80 σου, όταν δεν τόλμησες να το επιχειρήσεις στα πενήντα σου.
 
Η δεύτερη ιστορία.
 
 
Θυμάμαι ακόμη μια περίπτωση ηλικιωμένου. Ενός πολύ έντιμου και εξαιρετικού ανθρώπου. Έλαμπε σαν καλοσύνη. Αληθινά καλός άνθρωπος. Παιδί του πολέμου, αγράμματος, που στα νιάτα του μικρό αγόρι ακόμη, έθαψε τον αλκοολικό πατέρα του (ο οποίος έγινε μέθυσος μετά τον ξαφνικό χαμό της 18χρονης κόρης του και αδελφής του ήρωα μας) μεγάλωσε κατόπιν την μάνα του, ύστερα πάντρεψε τις αδελφές του και τέλος τις ανιψιές του. Στα 27 του, γνώρισε μια αληθινά κακιά γυναίκα η οποία ήταν καμουφλαρισμένη με μια απίστευτη αγγελική ομορφιά. Την παντρεύτηκε χωρίς δεύτερη σκέψη, την προστάτεψε και έζησε μαζί της όπως όφειλε να κάνει. Την εκτιμούσε και την σεβόταν όπως ένιωθε να κάνει. Εκείνη ως ανταμοιβή για την τόση στοργή του, τον στόλιζε με κοσμητικά επίθετα καθημερινά, χωρίς να κάνει ούτε μια μέρα διάλειμμα: άχρηστε, ανίκανε, αμόρφωτε, βλάκα, ηλίθιε, ενώ έστρεψε και τα παιδιά του εναντίον του. Εκείνα τον αγαπούσαν τόσο πολύ, ώστε απομακρύνθηκαν! Το έκαναν για να τον προστατέψουν από το μένος και τη ζήλια της. Η ανταγωνιστικότητα αυτής της γυναίκας,  θα του έκανε την ζωή ακόμη πιο σκληρή. Παρόλα αυτά, ούτε μια στιγμή αυτός ο ηλικιωμένος άνδρας δεν σκέφθηκε να  χωρίσει από αυτήν την δηλητηριώδη γυναίκα. Του ήταν αδιανόητο. Τι θα έλεγε στην κοινωνία; Ότι παράτησε τρία παιδιά και μια γυναίκα; Γι αυτόν ήταν η επιλογή του. Καλή -κακή αυτή ήταν. Με τον καιρό και με τα χρόνια μάλιστα, την αγάπησε αυτή την επιλογή.
Άλλωστε καθώς κυλούσε η ζωή,, η παράνοια αυτής της ανικανοποίητης  γυναίκας φάνταζε η μόνη λογική που μπορεί να υπάρχει στον κόσμο.  Το κορυφαίο του επιχείρημα για να την υπερασπιστεί ήταν αυτό: είναι ο άνθρωπος μου και ο κάθε άνθρωπος χρειάζεται έναν  άλλον άνθρωπο δίπλα του μέχρι το τέλος της ζωής του για να του κλείσει τα μάτια. Θέλει ένα χέρι να τον κρατάει την τελευταία ώρα. 
Κι έτσι η κατάσταση συνεχιζόταν. Γιατί "τα καλά στερνά τιμούν τα πρώτα". Όμως τι παράξενο! Στα 78 του χρόνια ξαφνικά ένιωσε μια μέρα ότι δεν αντέχει άλλο! Τα παιδιά του δεν πήγαιναν να τον δουν, ένα χάδι δεν έπαιρνε από πουθενά και η γυναίκα του σκληρή όπως πάντα, συνέχισε να τον στολίζει με κοσμητικά επίθετα του ίδιου τύπου: ηλίθιε, ανίκανε, άχρηστε, βλάκα! Τα στερνά πλέον ήταν εδώ μπροστά του  και δεν φαινόντουσαν καθόλου καλά .Έμοιαζαν μάλιστα ακόμη περισσότερο με τα πρώτα, καθώς η γυναίκα του δεν έδειχνε πλέον κανένα έλεος. Είχε αποθρασυνθεί και εκτροχιαστεί πέρα από κάθε πρόβλεψη. Μια μέρα ο ηλικιωμένος άνδρας, έπιασε τον μεγάλο του γιο και του ζήτησε βοήθεια. Ομολόγησε ότι δεν  άντεχε άλλο. Ότι η γυναίκα του, ήταν τρελή και η υγεία του κινδύνευε λόγω αυτής της κατάστασης. Παρακάλεσε τον γιο του να τον σώσει. Ο γιος σάστισε δεν ήξερε τι να κάνει. Όμως δεν χρειάστηκε τελικά να παρέμβει. 
 
Την επομένη το πρωί ο πατέρας του πέθανε. Την στιγμή μάλιστα που η γυναίκα του τον "στόλιζε" ακόμη μια φορά. Όταν εκείνος σωριάστηκε στο πάτωμα, εκείνη κλαίγοντας  έτρεξε και του κράτησε το χέρι. Κι όταν ήρθε το νοσοκομειακό να τον παραλάβει, τότε κι εκείνος τις έσφιξε το χέρι τόσο δυνατά, ώστε κόντεψε να της το σπάσει. Το περίεργο είναι ότι πεθαίνοντας ο άνδρας,  η γυναίκα του πλέον, τον παίνευε παντού. Όπου στεκόταν και όπου βρισκόταν, μόνο τα καλύτερα είχε να πει για τον μακαρίτη και επειδή εκείνη έζησε για πολλά ακόμη χρόνια,  τον τιμούσε συνεχώς για όλη την υπόλοιπη ζωή της, τηρώντας όλα τα μνημόσυνα και τα τυπικά. Έλεγε τα καλύτερα για εκείνον και όταν ήρθε η ώρα να αποχωρήσει κι εκείνη από την ζωή πέθανε  με τον καημό της απουσίας του. 
 
Αλλά τι αξία είχε; Όλος ο κόσμος το ήξερε ότι εκείνη τον έστειλε στον θάνατο. Με την σκληρότητα, την απαξίωση της, τις προσβολές της. Αλλά ποιος να τολμήσει να της  πετάξει αυτήν την αλήθεια κατάμουτρα; Κανείς πια δεν ήθελε να δώσει την τελευταία μαχαιριά  σε έναν κυριολεκτικά τσακισμένο άνθρωπο.  
 
Ένα μάθημα μου δόθηκε από όλα αυτά. ότι η μοναξιά είναι οι άλλοι. Όταν είμαστε μικροί εκπαιδευόμαστε να σεβόμαστε τους άλλους ή τους όρκους που δώσαμε αλλά άλλο σεβασμός και άλλο υποταγή. Οι κακές σχέσεις, μας εθίζουν στο μπούλινγκ τόσο πολύ, ώστε στο τέλος κάνουμε μπούλινγκ εμείς οι ίδιοι  στον εαυτό μας.
 
Κρατάμε κακές φιλίες για να μην είμαστε μόνοι και πετυχαίνουμε το αντίθετο. Φίλες η φίλοι που σε υποσκάπτουν, σε ζηλεύουν, σε φθονούν και θέλουν το κακό σου, και παρόλα αυτά,  τους κρατάμε για να έχουμε παρέα όταν βγούμε για ένα ποτό σε ένα μπαρ, το βράδυ. Για να δείξουμε ότι έχουμε ζωή.  Τους κρατάμε για να μην είμαστε μόνοι. Κι όμως χωρίς φίλο δεν είσαι μόνος. Κάνοντας παρέα με τον εαυτό σου ποτέ δεν είσαι μόνος. Αποκτάς ζωή! Άλλωστε απαιτείται λίγη μοναχικότητα πριν εξορμήσεις σε καινούργιες πολλά υποσχόμενες φιλίες.
 
Μόνος  και χωρίς  φίλους, είσαι όταν ο υποτιθέμενος κολλητός σου στον οποίο συμβιβάστηκες   σε καταργεί και αδιαφορεί και χαίρεται με το κακό σου. Τότε απλούστατα δεν υπάρχεις. Είναι τότε που κάθεσαι μόνος σου και σκέφτεσαι: πως θα ήταν η ιδανική φιλική σχέση; 
 
Έχεις ένα δεσμό ερωτικό, μια σχέση η ένα γάμο και ο άνθρωπος δίπλα σου σε τυραννάει. Σε υποτιμάει, σε απατάει, σε εξαπατάει, σε βρίζει, σε μειώνει ή προσποιείται πως όταν είσαι δίπλα του, δεν είσαι εκεί. Είσαι μόνος. Δεν ξέρω τι είδους συμβόλαιο μπορεί να σε δένει μαζί του, αλλά η μοναξιά σου είναι μεγάλη!! ανυπόφορη!!!. Η ύπαρξη του δεσμού σου, σου θυμίζει την έλλειψη δεσμού. 
 
Το γεγονός ότι έχεις μια τέτοια σχέση φωτίζει την αξία και την έλλειψη μιας ουσιαστικής, αληθινής,  σεβαστικής σχέσης. Βαθιάς και ερωτικής σχέσης. Και ο άλλος, δεν γίνεται πλέον το χέρι που θα σε συνοδέψει στην τελευταία αυλαία αλλά το χέρι που θα σε σπρώξει στον  θάνατο. Και αυτός ο θάνατος της μοναξιάς με παρέα, έρχεται αργά αργά, μεθοδικά, ύπουλα, μέσα από μια φοβισμένη, υποκριτική ζωή. Πρέπει να το καταλάβουμε ότι η μοναξιά μας είναι οι άλλοι. 
 
Όταν έχεις μια κακή φιλία λες: θέλω μια αληθινή φιλία.
Όταν έχεις μια κακή ερωτική σχέση λες: θέλω μια αληθινή ερωτική σχέση.
 
Αν το πεις και δεν κάνεις τίποτε γι αυτό, τότε είσαι μόνος. Σε μια μοναξιά που προκάλεσες ο ίδιος στον εαυτό σου και είσαι υπεύθυνος γι αυτή.
 
Ας κυνηγήσουμε την αλήθεια μας ώστε να ζούμε το κάθε λεπτό με μια βαθιά, μεστή,  αγαπητική σχέση με τον εαυτό μας μέχρι να βρούμε κάτι αξιοσέβαστο και το οποίο μπορεί να μας οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη πληρότητα. Έτσι μετέχοντας στην ζωή μας, με εμάς στο πλάι μας ώστε να μας υπερασπιζόμαστε για το καλό μας, δεν θα νιώθουμε ποτέ μόνοι. Δεν θα νιώθουμε κατατρεγμένοι, απαξιωμένοι, κακοποιημένοι, αφήνοντας μια ζωή τον εαυτό μας να περιβάλλεται από εγωιστές και ηλίθιους. 
 
Δεν είναι ο φυσικός θάνατος που μας τρομάζει, αλλά αυτοί οι μικροί καθημερινοί ψυχολογικοί θάνατοι με τους οποίους συμβιβαζόμαστε για τα κοινωνικά μας πρέπει και τα στερεότυπα.
 
Συμβουλή προς τις γυναίκες ή τους άντρες που δεν παντρεύτηκαν ακόμη, (παρ΄ όλη την πίεση που τους ασκεί το περιβάλλον τους) γιατί δεν βρήκαν τον κατάλληλο ή την κατάλληλη. Συνεχίστε να επιμένετε. Όσοι σας κρίνουν για τις επιλογές σας, είναι ήδη πεθαμένοι και δεν το ξέρουν. 
Είστε άξιοι θαυμασμού. Όσο θα αναζητάτε κάτι αληθινό και ουσιαστικό στο πλάι σας, τόσο θα εκτιμάτε τον εαυτό σας ο οποίος συνεχώς βρίσκεται μέσα σας.  Σας εύχομαι με όλη μου την καρδιά να βρείτε ένα άλλο ανθρώπινο χέρι, να πιαστείτε, ώστε να ξανοιχτείτε σε ανοιχτούς ορίζοντες και όχι σε έναν κοινό γκρεμό.
 
Οι νεκροί γάμοι των άλλων.
 
Στις μέρες της κρίσης, έχει καταντήσει πια μάστιγα. Είναι πλέον αστείο πόσοι άνδρες η γυναίκες με νεκρούς γάμους οικειοποιούνται το πάθος για να ζωντανέψουν τη νεκρή ζωή τους . Επιλέγουν ελεύθερους ανθρώπους και δημιουργούν ένα πανόραμα ερωτικών συναισθημάτων στο θύμα τους, ώστε να το παρασύρουν και να του ρουφήξουν την ενέργεια. Λένε στο θήραμα τους  πως αισθάνονται ένα παράφορο σεξουαλικό πάθος να τους παρασέρνει για εκείνο, αψηφώντας τον γάμο τους. Αλλά στην  πραγματικότητα λειτουργούν σαν βαμπίρ. Αν είστε η ερωμένη ενός τέτοιου ανθρώπου. φύγετε αμέσως. Δεν πρόκειται να χωρίσει. Δεν έχει το κουράγιο. Και μέσα στα τόσα πολλά σύννεφα που γέμισε την ζωή του, δεν βλέπει και τον λόγο. Ήθελε απλά να αισθανθεί ζωντανός και γι αυτό σας επέλεξε. Συντηρείτε την νεκρή ζωή του και χάνετε τον καιρό σας μαζί του. Κάθε νεκρός γάμος χρειάζεται μια ερωμένη για να επιζήσει. Φυλάξτε το αληθινό σας πάθος σαν κόρη οφθαλμού. Φυλάξτε το για τους ζωντανούς.
Ζωή Κυροπούλου.

Share this article

Αποποίηση ευθύνης

Οι πληροφορίες σε αυτό τον διαδικτυακό τόπο παρέχονται ''ως έχουν''. Η εταιρία μας δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη, σε καμία περίπτωση, προς οποιονδήποτε, για οποιεσδήποτε άμεσες, έμμεσες, ειδικές ή παρεπόμενες ζημίες από την χρήση της παρούσας ιστοσελίδας...

Δείτε περισσότερα

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Newsletter

Εγγραφείτε για να λαμβάνετε τα πιό πρόσφατα νέα μας!