Αποσπάσματα του βιβλίου "Εκείνες που μάγεψαν τον θάνατο" από την Ζωή Κυροπούλου

 
 
Τα σαράντα είναι μια ηλικία για την οποία δεν μας μιλάει κανείς. Μας μακαρίζουν όταν είμαστε 20, αλλά δεν γίνεται ούτε λόγος για τα επερχόμενα πενήντα. Κι όμως ο δρόμος μέχρι τα πενήντα είναι μια διαδρομή που οδηγεί σε υπέροχους προορισμούς και το ελατήριο για άλλους τόσους. Το προσδόκιμο της ζωής έχει μεγαλώσει και ο άνθρωπος πρέπει να μην ψηλαφίζει πλέον στα τυφλά τα χνάρια που αφήνει στον κόσμο, αλλά να τα καθορίζει και κυρίως να γίνεται έμπνευση για τον εαυτό του και τους άλλους. Οι δύο πρωταγωνίστριες του βιβλίου, η Μαρία και η Ισιδώρα βρίσκονται αντιμέτωπες σε αυτήν την κομβική ηλικία, ως ανταγωνίστριες και αντίζηλες. Η μία έχει πάει με τον άντρα της άλλης. Όμως και οι δύο, ξέρουν καλά ότι πρέπει να αλλάξουν ζωή, να απελευθερωθούν από τις πιέσεις του παρελθόντος και να σχεδιάσουν έναν καινούργιο εαυτό, που αρχικά θα τον ερωτευτούν και μετά θα τον αγαπήσουν.
 
ΟΙ ΗΡΩΊΔΕΣ.
Η Μαρία 45 ετών, είναι ένα καλό, μεταφυσικό πλάσμα, γεμάτο από στοργή και ενσυναίσθηση . Μητέρα δύο παιδιών και σύντροφος ενός άπιστου καταπιεστικού, αδιάφορου συζύγου. Η Ισιδώρα από την άλλη, είναι μια πολύ διεκδικητική γυναίκα, χωρίς παιδιά από επιλογή, η οποία χάρηκε την ζωή της και την γέμισε με ταξίδια και εμπειρίες. Στα 46 της χρόνια αισθάνεται  πλήρης . Αυτή η πολύ «χορτασμένη» γυναίκα, κάνει ένα ευκαιριακό σεξ με τον σύζυγο της Μαρίας, αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Η Μαρία όμως στιγματίζεται από το γεγονός αυτό, αλλά και από την προσωπικότητα της ερωμένης του άντρα της. Την ακολουθεί , κάνει απρόσμενες εφοδιαστικές επισκέψεις στο σπίτι της, την παρακολουθεί από το φέισμπουκ, την μιμείται και τελικά την  συναντά!
 
Η ΜΑΓΕΙΑ
 
Όμως η Μαρία κρύβει ένα μυστικό. Είναι μεταφυσική. Από μικρή είχε το ταλέντο να ακούει τις ανθρώπινες σκέψεις, να διαισθάνεται τις ταραχές και τις αμφιβολίες των γύρω της, να νιώθει τις κακίες και τις χαρές τους. Η καλοσύνη της είναι βαθιά και ειλικρινής, γεμάτη αθωότητα. Έχει μια παράδοξη μεταφυσική δύναμη που την κληρονόμησε από την γριά  Κρητικιά θεία της. Μπορεί να αλλάξει την ζωή και την ιστορία των ανθρώπων με μάγια κάτι που όμως δεν θέλησε να εξασκήσει ούτε για  τον εαυτό της.
Η θεία της όμως, σε όλη την μεγάλη ζωή της,  ασχολείται με τα μεταφυσικά της ξόρκια.  Είναι γνωστή ακόμη και στον διεθνή επιστημονικό χώρο καθώς διαθέτει μοναδικές θεραπευτικές συνταγές άγνωστες ακόμη. Όταν η Ισιδώρα αρρώστησε με καρκίνο του στήθους, η Μαρία ζήτησε την συμβολή της μάγισσας θείας της. Οι δύο αντίζηλες, βίωσαν τότε μια  κοινή, μυστική, υπερβατική εμπειρία και τελικά κατάφεραν να διεκδικήσουν μια καινούργια ζωή . Γεννήθηκαν ξανά μέσα από τα λάθη τους και τις ήττες τους, αποδεχόμενες πλέον  με εσωτερική γαλήνη, όλη την βαθιά αγάπη που ένιωθαν για τα πράγματα που τις περιβάλλουν, χωρίς εγωισμούς. 
Γιατί το μεγαλύτερος θάρρος που χρειάζεται ένας άνθρωπος, είναι να σταθεί αδύναμος απέναντι στην αγάπη, αποδεχόμενος το άγνωστο.
 
Το βιβλίο (μέσα από πολλές παράλληλες ιστορίες), μιλάει:
Για την πνευματική μοναξιά των σαράντα χρόνων, τον αισθησιασμό, την ανθρώπινη σεξουαλική  ανάγκη , την ανάγκη για ποίηση, την μοναχικότητα των καλών και ηθικών ανθρώπων, το συναισθηματικό πλούτο, τις ανεκμετάλλευτες ευκαιρίες και την δύναμη του θαύματος. Είναι ένας θρίαμβος απέναντι στη ζωή, τον έρωτα, τα διαρκή νιάτα που όλοι κατέχουν ανεξάρτητα από την ηλικία τους. Είναι ένα βιβλίο που μιλάει για την μαγεία που όλοι έχουμε μέσα μας.
 
 
Απόσπασμα 1:
 
"....Η Μαρία τότε συνειδητοποίησε ότι μπήκε στο άδυτο μιας άλλης γυναίκας.
«Κάνω ό, τι μου κάνουν. Ελπίζω και η γυναίκα του Διονύση να είναι με κάποιον άλλον αυτήν τη στιγμή!», σκέφτηκε.
 
Εκείνος τη φίλησε αμέσως κι εκεί η μαγεία χάθηκε. Φιλούσε υπέροχα, αλλά εκείνη αγκυλώθηκε μέσα σε ένα ξαφνικό ψύχος, αρνιόταν την έντασή της. Κυριεύτηκε βάναυσα και απότομα από τον ερωτισμό της και δεν μπόρεσε το κορμί της να τον μεταφράσει ήσυχα μέσα της. Ήθελε λίγο μόνο, μια στάλα τον χρόνο της. Ζήτησε να κάνει ένα μπάνιο κι ύστερα ζήτησε μια πετσέτα, αλλά όλα αυτά τα σιδερωμένα ρούχα γύρω της, το νοικοκυριό, η φρεσκάδα, η σκόνη, τα τακτοποιημένα έπιπλα και η ακαταστασία μιας μυστικής και περιχαρακωμένης ζωής, την συγκλόνισαν.
 
«Μα τι κάνω;»,σκέφτηκε καθώς μύριζε το αφρόλουτρο που διάλεξε η γυναίκα του για το μπάνιο τους. Όταν βγήκε από το μπάνιο, φορώντας το καλό της νυχτικό στο χρώμα της καραμέλας, με δύο χαριτωμένα σατέν φιογκάκια στο στήθος, ένα νυχτικό που το είχε αγοράσει πριν δύο χρόνια και δεν το φόρεσε ποτέ απλά το κουβαλούσε στα ταξίδια για τις οικογενειακές δουλειές, αισθανόταν σχεδόν όμορφη. Αίσθηση όμως, που ανατράπηκε μόλις είδε την φωτογραφία του γάμου τους πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού, δίπλα στο ποτό του Διονύση. Το δικό της την περίμενε δίπλα στο δικό του. Στάθηκε πάνω από τη φωτογραφία και την κοίταξε. Την πήρε στα χέρια της και είδε καλύτερα την γυναίκα του
 
.«Μα είναι όμορφη γυναίκα!», ψιθύρισε η Μαρία εντυπωσιασμένη.
Στην πραγματικότητα την έπιασε κρύος ιδρώτας από την σύγκριση που έκανε αυτόματα μέσα της.
 
«Ναι, είναι πολύ όμορφη!», απάντησε ο Διονύσης.
 
«Τότε, τι θες μαζί μου;», ρώτησε κοφτά εκείνη
 
.«Σε θεωρώ εξίσου όμορφη!», της απάντησε
 
.«Θα ήταν ωραία να πλήρωνες για τα κομπλιμέντα σου, να δούμε πόσα από αυτά θα ξεστόμιζες..», του είπε αμέσως η Μαρία, μην πιστεύοντας λέξη.
 
«Με προσβάλεις τώρα..», της απάντησε θιγμένος.
 
«Δηλαδή με βλέπεις άσχημο; Με βλέπεις λίγο; Σου φαίνομαι ένας ταπεινός απελπισμένος που θα συμβιβαζόμουν με κάτι που δε θα μου άρεσε;»
 
Η Μαρία ενστικτωδώς γύρισε και κοίταξε τους δίσκους του, τις όμορφες μαυρόασπρες φωτογραφίες του, το πιάνο στο κέντρο σχεδόν του δωματίου του.
 
«Πέρα από το γεγονός ότι είναι πανέμορφος σαν θεόσταλτος άγγελος, είναι και ταλαντούχος», σκέφτηκε. Εγκληματικά ταλαντούχος θα έλεγε. «Δεν υπάρχει γυναίκα που μένει ασυγκίνητη μπροστά στο ανδρικό ταλέντο. Γοητεύεται η γυναίκα από τη γυναικεία φύση του ταλέντου. Το ταλέντο δεν είναι ουδέτερο, είναι θηλυκό. Γεννάει. Και η γυναίκα γοητεύεται πάντα από έναν άνδρα που γεννάει»,συλλογίστηκε. Κατέβασε αμήχανα το κεφάλι........."
 
Απόσπασμα 2
 
"...Έρχεται κάποια στιγμή πλέον στη ζωή σου, που δε θες να διαβάζεις τι νιώθουν οι άλλοι, μήπως και ανακαλύψεις ένα κομμάτι του εαυτού σου, αλλά είσαι εσύ ο ίδιος κυριευμένος και σε άμεση σύνδεση με όλα όσα σε περιβάλλουν. Γίνονται κείμενο. Και δεν είναι ότι βρίσκεις απαντήσεις, αλλά ότι δε θέτεις πλέον ερωτήσεις. Ό, τι είναι, είναι γι’ αυτό που είναι και καλώς είναι, όπως είναι.
 
Ώρες-ώρες αισθάνομαι σαν φιλμ του Αγγελόπουλου. Αργή, απαλή αισθαντική ρέω ανάμεσα σε πυκνά αργόσυρτα πλάνα με ένα στεφάνι συννεφιάς από πάνω τους που τα εμποτίζει με τόση θλίψη, όση για να ανθίσουν και να γεμίσουν την ύπαρξή μου με υπότιτλους. Όλα είναι αισθητική, τόσο όμορφα μέσα στην αρμονία τους, τόσο συμμετρικά μέσα στο λάθος τους που σε συντροφεύουν με την ομορφιά τους καθολικά και άγρυπνα. Η αισθητική είναι πράγματι ηθική, σε κάνει καλύτερο άνθρωπο.
 
Όταν αισθάνομαι επάνω μου τους αδρούς μυς του αέρα, όταν αγοράζω ένα καινούριο φουστάνι, όταν ανακαλύπτω ένα καινούριο τραγούδι, όλα πλέον μου φαίνονται σαν συνωμοτική ποίηση, σαν διαπλεκόμενη τέχνη. Και ύστερα υπάρχει και αυτή η βαθιά επίγνωση της ουσίας των πραγμάτων και όχι των απλών εντυπώσεων που προκαλούν..." Βρείτε το βιβλίο εδώ.
 
 
 
Η Ζωή Κυροπούλου εργάζεται ως δημοσιογράφος. Έχει συνεργαστεί με τα περιοδικά Το Παιδί μου κι εγώ, Status, Close up, Sunday κ.α. (με χρονογραφήματα,  θέματα ψυχολογίας, παιδιού, εναλλακτικής ιατρικής κ.ά). Σήμερα είναι αρχισυντάκτρια ιστοσελίδων. Συγγραφέας του βιβλίου «Δεν ξέρω ν΄ αγαπώ» από τις εκδόσεις  Κέδρος. Το μυθιστόρημα της, «Εκείνες που μάγεψαν τον θάνατο» είναι το δεύτερο της βιβλίο.
 
 
 
 

Share this article

Αποποίηση ευθύνης

Οι πληροφορίες σε αυτό τον διαδικτυακό τόπο παρέχονται ''ως έχουν''. Η εταιρία μας δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη, σε καμία περίπτωση, προς οποιονδήποτε, για οποιεσδήποτε άμεσες, έμμεσες, ειδικές ή παρεπόμενες ζημίες από την χρήση της παρούσας ιστοσελίδας...

Δείτε περισσότερα

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Newsletter

Εγγραφείτε για να λαμβάνετε τα πιό πρόσφατα νέα μας!