Δεν ξέρω ν'αγαπώ. Το βιβλίο της Ζωής Κυροπούλου.

 
Ένα βιβλίο της Ζωής Κυροπούλου
 
 
Λίγα λόγια για το βιβλίο "Δεν ξέρω ν' αγαπώ"
 
Τι μπορεί να κάνει η παιδική κακοποίηση χρόνια μετά; Πως αντιλαμβάνεται τον κόσμο μια νέα γυναίκα που υπήρξε κακοποιημένη από την μητέρα της. Η Στέλλα με αυτό το νοσηρό παρελθόν προσπαθεί να δημιουργήσει ένα μέλλον. Εμπλέκεται σε παρακμιακές καταστάσεις και σε ακραίες σεξουαλικές συναναστροφές. Κινείται από μια αυτοκαταστροφική εσωτερική δύναμη αποδομώντας τον εαυτό της γιατί δεν ξέρει πώς να τον διαχειριστεί. Περπατάει στη ζωή σαν τυφλή. Για ένα χάδι θα μπορούσε να σκοτώσει ή να σκοτωθεί. Αλλά δεν δίνει αγάπη σε κανέναν. Καθοδηγείται από τον θυμό της και τον σκορπάει παντού. Ένας ψυχολογικός μύθος, εμπνευσμένος από αληθινά γεγονότα.
 
 
 
Κριτικές για το βιβλίο Δεν ξέρω να αγαπώ
 
 
 
Πάνος Τουρλής ¨..... άρχισα το διάβασμα και μαζί τα χάπια.¨
 
Μα τι αγωνία ήταν αυτή; Τι ιστορία; Τι γράψιμο; Πόσο πρωτότυπα δοσμένη; Πόσο άμεση, αληθινή, καίρια, τρισδιάστατη, ολοζώντανη; Πόσο ολοκληρωμένη; 
 
... πώς να μην αγαπήσεις ένα βιβλίο που ενώ περιμένεις σκηνές σεξ και έρωτα, δαντέλες και πολυελαίους, μια Μπάρμπαρα Κάρτλαντ κρυμμένη στις υποσημειώσεις, σου χαρίζει μια δυστυχισμένη ύπαρξη, σκιαγραφημένη από τις πράξεις των ανθρώπων γύρω της ενώ τα περιστατικά που δίνονται ως προς το ερωτικό κομμάτι είναι λίγα και τραγικά και άκαιρα χρονικά (μα να αγαπήσει τον μέλλοντα σύζυγο της αδερφής της; ).
 
Και όλα αυτά δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου, γιατί η ζωή της Στέλλας εξελίσσεται.... 
 
Μόνο τα καλύτερα έχω να πω γι’ αυτό το διαφορετικό, απαιτητικό μυθιστόρημα που αξίζει να διαβαστεί από τις γυναίκες που περιμένουν κάτι φρέσκο στη γυναικεία λογοτεχνία και από τους άντρες που νιώθουν ότι η γυναίκα δεν παύει να είναι μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα με θέλω, πρέπει και ολοκληρωμένες αντιλήψεις. 
 
Πάνος Τουρλής.
 
 
 
ΚΡΙΤΙΚΉ ΒΙΒΛΙΌΥ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΝΑ ΑΓΑΠΩ 
 
απο την Μαρία Ανδρικοπούλου
 
 
.. είναι κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα.... Γιατι αυτή η ιστορία κάθε άλλο παρά ρομαντική ήταν και αναμφίβολα δε θα τη ξεχάσω ποτέ.
 
Η Στέλλα δεν έχει μάθει ν'αγαπάει, δεν έχει μάθει να εκφράζει τα συναισθήματα της και κυρίως, βγάζει μια εικόνα του εαυτού της που κάθε άλλο παρά αληθινή είναι.....Με μια σκληρή, κοφτή και καυστική αφήγηση καταθέτει στο χαρτί τη ζωή της. Και μας προσκαλεί να τη γνωρίσουμε.
 
Η κυρία Κυροπούλου, λόγω της επαγγελματικής της πορείας είχε αρκετό υλικό στα χέρια της για να δημιουργήσει μια ιστορία ζωντανή και σαγηνευτική παρ'όλη της τη τραγικότητα.
 
Δύσκολο το εγχείρημα αλλά τα κατάφερε. Έπλασε μια αφήγηση που θα μείνει στο μυαλό του αναγνώστη για την αλήθεια της, το γέλιο και το κλάμα που πάντρεψε αρμονικά και για τη λύτρωση που δεν είναι πάντα κάθαρση. Όλα αυτά είναι το συγκεκριμένο βιβλίο και νιώθω απίστευτα τυχερή που το διάβασα.
 
... αξίζει γιατί διαβάζεις κάτι διαφορετικό. Γιατί ένας συγγραφέας τολμάει και δε γράφει μια συνηθισμένη ιστορία αλλά μια κατάθεση ψυχής ....μιλάει κατευθείαν στη καρδιά κι αυτό έχει σημασία. Όποιος θέλει να διαβάσει κάτι διαφορετικό ας το τολμήσει και το αποτέλεσμα θα τον δικαιώσει.
 
Καλή ανάγνωση,
 
Μαρία Ανδρικοπούλου
 
Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
 
 
«Ήξερα πως τα λόγια της ήταν ξεράσματα μιας ψυχής χωρίς κόκαλο. Χωρίς μεδούλι. Μιας ψυχής πλαδαρής, ίσα κι όμοια με το λίπος που ξεβράζει μια άνοστη σούπα» (σελ. 69).
 
 
«Το μπαρ θεωρείται κοσμικό και παρελαύνουν από κει όλοι οι γαμπροί και οι νύφες της Θεσσαλονί- κης. Αργόσχολοι που κάνουν καμάκι με ένα ποτό στο χέρι. Περνάω όμως καλά. Κατανικώ με τον καιρό και τις τάσεις αγοραφοβίας που με ταλανίζουν. Πάθος κρυφό. Να κρύβομαι από τον κόσμο όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Να φεύγω. Εδώ δε χωράει απόδραση. Όσο πιο χαμογελαστή είσαι, όσο πιο φιλική φαίνεσαι, τόσο πιο καλή στη δουλειά σου θεωρείσαι.
 
Κι εγώ θέλω να είμαι καλή. Για τον Στάθη, αλλά και για μένα. Μόνο που κάποιες φορές ταλαιπωρούμαι. Ο κόσμος γελάει με αστεία που δεν καταλαβαίνω και διασκεδάζει με τραγούδια που δε μου αρέσουν. Άραγε, φαίνεται ότι είμαι διαφορετική; Υποπτεύομαι ότι κάποιοι νιώθουν τη διαφορετικότητά μου και τη μεταφράζουν ως ένα είδος εξελιγμένης εξυπνάδας. Με αντιμετωπίζουν κάτι σαν ανώτερο μεταλλαγμένο είδος σε εξέλιξη. Είμαι το απόλυτο δαρβινικό μοντέλο για τη θεωρία της προσαρμογής στο περιβάλλον. Αλλάζω δέρμα. Αποκτώ το χρώμα τους. Μόνο που αγνοώ το είδος στο οποίο μεταβάλλομαι. Δεν ξέρω τι σόι δέρμα φορώ. Είμαι εν τέλει ο ρόλος μου; Ή ο ρόλος μου γίνεται εγώ; Βασανίζω το μυαλό μου που χάσκει σε πρωτόγνωρες εικόνες μεθυσμένων αντρών που έρχονται ήδη ερωτευμένοι στον μπάγκο μου. Είναι καψούρηδες προτού καν με δουν. Το γνωρίζω και τους παίζω ανάλογα.
 
Ο Στάθης αναγνωρί ζει την πάλη μου και θυμώνει. Δεν έχω καταλάβει ακόμη αν θυμώνει μ’ εμένα ή με τον εαυτό του. Δυο τρεις φορές μου έκανε πρόταση να δουλέψω στο γραφείο ενός φίλου του. Το σκέφτηκα.
 
Ήθελα να του κάνω τη χάρη, όμως δεν μπορώ να μαντρωθώ σε τέσσερις τοίχους. Τελικά, νομίζω ότι μ’ αρέσει ν’ αναλώνομαι, να σκορπίζομαι σε χώρους και χρόνους παρακμιακούς. Πολλοί έρχονται με τη γυναικεία πείνα στο μάτι. Δε με εκτιμούν. Το νιώθω. Αυτό το απόλυτα υποτιμητικό συναίσθημα απλώνεται γύρω μου σαν καπνός. Όταν είσαι γυναίκα και το ζεις από μέσα, δε γίνεται να μην το νιώσεις. Μυρίζει μπαρούτι. Ανακατεύεσαι από την μπόχα του.
 
Είναι έτοιμοι να σου τα δώσουν όλα: τα σπίτια τους, τα λεφτά τους, την αξιοπρέπειά τους. Θέλουν να καταστραφούν από σένα. Έρχονται με τη θηλειά στο χέρι. Καλογυαλισμένη και σφιχτή. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να την πάρεις και να τους τη φορέσεις. Ίσως γι’ αυτό να σε μισούν. Γιατί ξέρεις. Γιατί βλέπεις. Οσμίζεσαι τη μοναξιά τους, το φόβο, τη μιζέρια τους.
 
Κι όταν καταλαβαίνουν ότι τους γυρνάς την πλάτη ντυμένη με τα καλύτερά σου ρούχα, θυμώνουν με την υπεροχή σου. Με την αλαζονεία που έχεις ν’ αρνηθείς το φόβο τους. Στο τέλος, όταν πια αντιλαμβάνονται ότι δε γίνεται τίποτα, φεύγουν με το κεφάλι σκυμμένο και τη θηλειά στο χέρι. Ύστερα, το μόνο που θέλεις είναι να κλάψεις. Όχι για το δικό τους θυμό που τον κουβάλησαν από το σπίτι, αλλά για το δικό σου που σου τον φόρεσαν παράσημο στα καλά καθούμενα» (σελ. 80-81).
 
 
 
Λίγα λόγια για την συγγραφέα.
 
 
 
Η Ζωή Κυροπούλου εργάζεται ως δημοσιογράφος τα τελευταία είκοσι χρόνια. Έχει συνεργαστεί ως ανταποκρίτρια και εξωτερική συνεργάτρια του περιοδικού Το Παιδί μου κι εγώ και ως εξωτερική συντάκτρια στο αντρικό περιοδικό Status (με αστυνομικά διηγήματα βασισμένα σε αληθινά γεγονότα). Διατηρούσε δική της στήλη στο περιοδικό Close up (με αληθινές γυναικείες ιστορίες γραμμένες σε πρώτο πρόσωπο) και στο εβδομαδιαίο περιοδικό Sunday της εφημερίδας Αγγελιοφόρος. Έχει συνεργαστεί επίσης με διάφορα περιοδικά γράφοντας χρονογραφήματα και ευθυμογραφήματα και αρθρογραφώντας πάνω σε θέματα ψυχολογίας, παιδιού, κ.ά. Σήμερα είναι διευθύντρια και διαχειρίστρια της ιστοσελίδας http://www.mystikaomorfias.gr/ Τα θέματά της αφορούν τα βότανα, την ομορφιά και την εναλλακτική ιατρική.
 
Το βιβλίο ήδη ζητήθηκε να μεταφερθεί στον κινηματογράφο. Το σενάριο είναι έτοιμο και πιστό στη φιλοσοφία του βιβλίου.  Από μας καλή επιτυχία και η Ζωή επιφυλάσσει και άλλες χαρές! Δημοσιογράφος: Χριστίνα Παπαδοπούλου.
 
 
Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε και στην ιστοσελίδα των Public http://www.public.gr/product/books/greek-books/literature/greek-literature/den-ksero-n-agapo/prod7440064pp/

Share this article

Αποποίηση ευθύνης

Οι πληροφορίες σε αυτό τον διαδικτυακό τόπο παρέχονται ''ως έχουν''. Η εταιρία μας δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη, σε καμία περίπτωση, προς οποιονδήποτε, για οποιεσδήποτε άμεσες, έμμεσες, ειδικές ή παρεπόμενες ζημίες από την χρήση της παρούσας ιστοσελίδας...

Δείτε περισσότερα

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Newsletter

Εγγραφείτε για να λαμβάνετε τα πιό πρόσφατα νέα μας!